Η αυλαία της δίκης για την έκρηξη στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων έπεσε με μια απόφαση που, αν και αποδίδει τη στοιχειώδη δικαιοσύνη, αφήνει πίσω της τη βαριά οσμή της κρατικής αυθαιρεσίας. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας έκρινε ομόφωνα αθώους, λόγω σοβαρότατων αμφιβολιών, τον Νίκο Ρωμανό και δύο ακόμη κατηγορούμενους, υιοθετώντας πλήρως την πρόταση της εισαγγελέως, Αλεξάνδρας Πίσχοινα. Την ίδια στιγμή, το δικαστήριο έκρινε ένοχες την Μαριάννα Μ. με ποινή 19 ετών φυλάκισης και την Δήμητρα Ζ. για 8 έτη φυλάκισης, με κατηγορίες που αφορούν, κατά περίπτωση, την εγκληματική οργάνωση, την κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών, καθώς και την πρόκληση έκρηξης. Όμως, η ουσία της υπόθεσης, πέρα από τα δικονομικά τερτίπια, βρίσκεται στο γιατί αυτής της παρατεταμένης ομηρίας.

Η εκδίκηση ως δόγμα και το κυνήγι φαντασμάτων

Ο Νίκος Ρωμανός δεν βρέθηκε στη φυλακή για 17 μήνες επειδή υπήρχαν ακλόνητα στοιχεία εναντίον του. Βρέθηκε εκεί για ένα λειψό δακτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα, ένα εύρημα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα αρκούσε ούτε για προσαγωγή. Στην Ελλάδα όμως, αποτέλεσε το όχημα για μια προφυλάκιση που σχεδόν εξάντλησε τα χρονικά όρια του νόμου. Δεν ήταν μια δικαστική πλάνη, αλλά μια συνειδητή επιλογή ποινικού λαϊκισμού, δηλαδή πολιτικής εργαλειοποίησης του ποινικού δικαίου. Το σύστημα λειτούργησε εκδικητικά, περιφέροντας τη ζωή ενός ανθρώπου ως λάφυρο, σε μια προσπάθεια να ικανοποιηθούν τα σκοτεινά αντανακλαστικά ενός μέρους του εκλογικού σώματος που τρέφεται από την καταστολή και τη βία απέναντι στον κόσμο που αγωνίζεται.

Το φάντασμα του Δεκέμβρη

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί επιλέχθηκε ο Ρωμανός είναι προφανής σε όποιον δεν εθελοτυφλεί. Στο πρόσωπό του, το κράτος επιχειρεί να εκδικηθεί τη νεολαιίστικη εξέγερση του 2008 που πυροδοτήθηκε από τη στυγνή δολοφονία του κολλητού του φίλου, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονεά. Οι συμβολισμοί του Δεκέμβρη εξακολουθούν να στοιχειώνουν το πολιτικό........

© Kouti Pandoras