Yorulduk. Bazen büküldük, yeri geldi içimize attık, yeri geldi sustuk.

Hayat dediğimiz şey zaten biraz böyle değil mi?

İnsanı bazen ezer, bazen büyütür… ama hep öğretir.

Sancılı bir geçişin içinden geçiyoruz.

Kafaların karışık olduğu, hayallerle gerçeklerin birbirine yabancılaştığı bir zamanın içindeyiz.

Bir yerde güneş doğuyor,

bir yerde bombalar yağıyor.

Bir yerde çocuklar gülüyor,

bir yerde anneler susuyor.

Bir tarafta geçim derdi,

bir tarafta dünyayı anlama çabası…

Bir tarafta ise içimizde tarif edemediğimiz bir şey;

damarlarımızda akan kanın coşkusu, bir aidiyet hissi, bir yön arayışı.

Gerçekler… umutlar… ve arada sıkışmış insan.

Kısa olan bu dünya hayatında,

her birimiz kendi hikâyesini yazmaya çalışıyor.

Kimi sessiz, kimi gürültülü… ama herkes bir mücadelede.

İran, İsrail ve ABD hattındaki gerilimi defalarca yazdım.

“Yıkılan bir İran ama dimdik ayakta kalan bir rejim” dedim.

Oyunu kuranların bile, kurdukları oyunun içinde oyuncu haline geldiğini anlattım.

Bugün yine yazıyorum…

Bir taraftan kendi hayat mücadelesinin içinden,

bir taraftan dünyayı anlamaya çalışan bir yerden.

Yazıma geçmeden önce, herkesin geçmiş Ramazan Bayramı’nı gönülden kutlarım.

? THE NEW WORLD RUNS THROUGH TURKEY

? YENİ DÜNYA TÜRKİYE ÜZERİNDEN AKACAK

Dünya artık haritalarla yönetilmiyor.

Haritalar sadece sınırları gösterir. Ama gerçek sınırlar… görünmezdir.

Asıl sınırlar bunlardır.

o görünmeyen sınırlar yeniden çiziliyor.

Bugün Ortadoğu’da yaşananlara........

© Kocaeli Koz