Bu yaşananlar bir kırılma değil.Bu, uzun süredir devam eden bir çözülmenin görünür hale gelmesi.

Ve en tehlikelisi şu:

Bu çözülme gürültüyle olmadı. Sessiz oldu.

Bir çocuk bir sabah kalkıp değişmez.

İnsan bir günde dağılmaz.

Biz o incelmeyi görmedik.

Çünkü biz çocuk yetiştirmeyi bıraktık,

çocuk oyalamaya başladık.

Soru sormasın diye ekran verdik.

Sessiz olsun diye yalnız bıraktık.

Ve fark etmeden şunu yaptık:

Çocuğu hayattan çektik, ekrana bıraktık.

Eskiden çocuk hayatın içinde büyürdü.

sonuçsuz bir dünyanın içinde büyüyor.

ama hiçbir şeyin bedeli yok.

Zihin tekrar edileni gerçek kabul eder.

Bir çocuk gün içinde defalarca şiddet görüyorsa,

Sonra normalleştirir.

En sonunda mümkün görür.

Ve o noktada çok ince bir şey olur:

Gerçek ile kurgu arasındaki çizgi silinir.

Empati temasla oluşur.

Ama biz çocuğu insandan uzaklaştırdık.

Sonra onu dijital bir kalabalığın içine bıraktık.

Kalabalık var, ama bağ yok.

Bir de yalnızlık var.

Ama bu eski yalnızlık........

© Kocaeli Koz