Tam 62 yıldır Körfez'de yaşıyorum. Allah bana bir 62 yıl daha ömür verse, yine hiç düşünmeden burada yaşarım. Çünkü bazı şehirler insanı misafir eder, bazıları ise kucaklar. Körfez beni hep bağrına bastı.

Sabah denizin kokusuyla uyanmak, akşam martı sesleri eşliğinde sahilde yürümek... Yazın sahilde oturup çayını ya da kahveni yudumlarken hafif esen rüzgârın yüzünü okşaması, bütün günün yorgunluğunu alıp götürüyor. Bazen öyle huzurlu oluyor ki, "Zaman biraz yavaş aksa da bu an hiç bitmese." diyorsun.

Kışın ise sahil bambaşka güzel. Uzun yürüyüş ve bisiklet yollarında spor yaparken ciğerlerine çektiğin iyot kokusu, adeta ruhunu yeniliyor. Spor yapmaya diye çıkıyorsun ama dönüşte cebinde huzur, yüzünde tebessüm oluyor.

İlimtepe'nin manzarası ise başlı başına bir seyir terası... Körfez'i yukarıdan izlerken........

© Kocaeli Koz