YAKIN GÖZLÜĞÜ YAŞI DİYE BİR YAŞ VARMIŞ!
Dün sabah elime bir incir aldım. Ortadan açıp içine baktım. Daha doğrusu, baktığımı sandım. Eskiden bir bakışta seçebildiğim o küçücük ayrıntılar birbirine karışmıştı. Tadına bakınca içinin kurtlu olabileceğinden şüphelendim. Yeniden baktım. İnciri uzaklaştırdım, ışığa çevirdim, gözlerimi kıstım, olmadı. Yakın gözlüğümü taktım. İncir kurtluymuş:) Meğer bu yazı da bir incirin içinde başlayacakmış. Son zamanlarda iyice idrak ettim ki yakın gözlüğü yaşı diye bir yaş varmış. İnsan yakını iyi görememesini önce pek ciddiye almıyor. Işık yetersiz, yazı küçük, gözler yorgun… Bahane çok. Sonra telefonu biraz uzaklaştırıyorsunuz. Biraz daha… Bir süre sonra yazıyı okuyabilmek için gözünüzden çok kolunuzun uzunluğuna güvenmeye başlıyorsunuz. Ve bir gün kabul ediyorsunuz: Harfler küçülmedi. Bir şeyler değişti. Başkalarına ait sandığım bir yaş
Benden büyüklerin bir şey okumadan önce gözlüklerini aramalarına, gözlüklerinin üzerinden bakmalarına, küçücük bir yazıyı çözmek için gözlerini kısmalarına hafifçe gülümsediğim zamanları hatırlıyorum. Kötü niyetle değil elbette. Ama o rahatlıkla… Henüz başınıza gelmemiş şeylerin verdiği o düşüncesiz rahatlıkla. Sanki ben bunlardan muafmışım. Sanki zaman herkesin kapısını çalacak, benim evimin önünden sessizce geçip gidecekmiş. Şimdi aynı hareketleri yaparken hem biraz utanıyorum hem de gücüme gidiyor. Bir zamanlar uzaktan izlediğim o yaşın içine, fark etmeden yerleşmişim. Özellikle gençlerin arasında çantamdan yakın gözlüğümü çıkarırken bunu daha çok hissediyorum. Kimse bir şey söylemiyor. Belki kimse dikkat bile etmiyor. Ama ben, kendi içimde,........
