STRAZBURG- Avrupa Parlamentosu raportörü Nacho Sánchez Amor tarafından hazırlanan Türkiye Raporu’nun genel görüşmesi dün Strazburg’da yapıldı. Yaklaşık bir saat süren görüşmeyi baştan sona izledim. Amor 4 dakika, öteki konuşmacılar 1 dakika konuştu.

   Yaklaşım ayrıntısına geçmeden bir gözlem paylaşımı yapayım. Dün Türkiye Raporu görüşülürken Genel Kurul salonuna girip çıkanlar bir yana, Parlamenter koltuklarında en çok 36 parlamenter oldu. Toplam 720 parlamenterden hazır olanlar 40 sayısına ulaşamadı.

                                                                     ***

   Peki bu rapor önemli mi?

   Önemsiz ya da değersiz demek gerçekçi olmaz. Avrupa Parlamentosu’nun Türkiye’ye bakışını yansıtması bakımından önemlidir. Ancak bu raporun Türkiye–Avrupa Birliği ilişkilerini kökten değiştireceğini, yeni bir yol açacağını ya da mevcut ilişkileri radikal biçimde etkileyeceğini söylemek de gerçekçi değildir.

                                                                               ***

Bunun nedenini anlamak için biraz geriye gitmek gerekiyor.

   Türkiye, 1999 Helsinki Zirvesi’nde aday ülke statüsü elde etti. O gün dönemin Başbakanı Bülent Ecevit son derece istekliydi. Avrupa Birliği üyeliği için gerekli ev ödevlerini süratle yerine getirmek istediklerini söylüyordu.

   Ancak Avrupa Birliği cephesinden gelen yaklaşım çok dikkat çekiciydi.

   Özetle, “Acele etmenize gerek yok” deniliyordu.

   Aslında daha o günlerden Avrupa Birliği’nin Türkiye konusundaki stratejisi büyük ölçüde şekillenmişti. Türkiye ile ilişkileri geliştirmek, aday ülke statüsünü sürdürmek, müzakereleri devam ettirmek ama üyelik noktasına gelmemek.

Zaman içerisinde yaşananlar da bu değerlendirmeyi doğrular nitelikte oldu.

   Dünkü konuşmacıların çocuğu Türkiye’yi demokrasi, hukuk ve insan hakları konusunda eleştirip, ‘BU TÜRKİYE AB ÜYESİ ASLA OLAMAZ’ dedi. Bu 27 senedir örtülü AB – TÜRKİYE ilişkilerinin temelidir.

   2002 Kopenhag Zirvesi’ne Ankara’daki yeni AK Parti hükümeti büyük önem verdi. Avrupa Birliği hedefi uzun yıllar Türk dış politikasının en önemli başlıklarından biri olarak kaldı. Ancak yıllar geçtikçe iki tarafın da farklı gerçeklerle karşı karşıya olduğu........

© Kıbrıs Gazetesi