Kalıplaşmış bir ifade olacak ama; sevgili gazeteci arkadaşımız Sevgül Uludağ’ı dün son yolculuğuna uğurladık.

Ölüm haberiyle birlikte ölüm nedenini de öğrendik. Pankreas kanseri…

Meğer yaklaşık iki aydır bu hastalıkla mücadele ediyormuş. Kanser, sonunda hızla Sevgül Uludağ’ı bedenen aramızdan aldı götürdü.

Ancak dünkü cenaze töreninde bir kez daha gördük ki bazı insanlar bedenen aramızdan ayrılsa da geride bıraktıklarıyla yaşamaya devam eder.

Cenaze töreni gerçek anlamda samimi, iki toplumlu buluşmaydı.

Kimse telkinle gelmedi.

Kimse zorlamayla katılmadı.

Kimse siyasi bir görev duygusuyla orada değildi.

Orada bulunan herkes Sevgül Uludağ için oradaydı.

   Birkaç gün önce eşi Zeki Erkut’u görmüştüm. Hiçbir şey söylememişti. Dün sarılıp başsağlığı dilediğimde, “Üzülmeni istemedim, onun için söylemedim” dedi.

   Sevgül’ün kanserle savaşı çok az insan tarafından biliniyordu. Sanıyorum bu da onun isteğiydi.

   Hayatını başkalarının acılarına adayan bir insan, kendi acısını mümkün olduğunca kendine saklamayı tercih etmişti.

   Ölüm, doğanın en katı ve değişmez kuralıdır.

   Bunu hepimiz biliyoruz.

   Ancak bilmekle kabullenmek aynı şey değildir.

   Dün öğrendiklerim, Sevgül Uludağ’ın ölümü........

© Kıbrıs Gazetesi