Uluslararası sistemin tek kutupluluktan çok kutupluluğa evrildiği, hegemonik güçlerin devasa borç yükleri ve tırmandırılan çatışma stratejileriyle zemin kaybettiği 2026 baharında, Türk dış politikası tarihsel ve doktriner bir eşikten geçiyor. Bu yazıda, Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) Lideri Sayın Devlet Bahçeli’nin kavramsallaştırdığı ve son dönemde siyasi gündeme giren “ABD-İsrail şer koalisyonuna karşı Türkiye-Rusya-Çin (TRÇ) ittifakı” önerisini, salt bir politik söylem olarak değil, üzerinde düşünülmesi, tartışılması ve analiz edilmesi gereken bir “alternatif stratejik yönelim” olarak ele almak istiyorum. Bu yazı, söz konusu hamleyi uluslararası ilişkiler literatüründe Stephen Walt’un “Tehdit Dengesi” (Tehdit Dengesi) teorisi ışığında, Türkiye’nin beka öncelikleriyle birlikte düşünülmesi gereken radikal ve rasyonel bir seçenek olarak değerlendirmek amacıyla kaleme alınmıştır. Ankara’nın, maruz kaldığı jeopolitik kuşatmayı aşmak ve geleneksel müttefiklik ilişkilerinin ötesine geçmek üzere Avrasya derinliğine yönelme eğilimi, hem riskleri hem de fırsatlarıyla birlikte, Türkiye için yeni bir “stratejik otonomi” arayışı olarak özellikle tartışılmaya muhtaçtır. Burada sunduğum perspektif, mevcut dış politika yaklaşımlarının ötesinde, üzerinde düşünülmesi gereken bir vizyon önerisidir. Sistem kurgulayan bir aktör olarak Ankara

Topsakal’ın Rus basınındaki değerlendirmeleri, Ankara’nın artık yalnızca “krizleri yöneten” ya da başkalarının kurguladığı senaryolarda “rol alan” değil, “sistem kurgulayan” bir aktör olma iddiasını ortaya koyduğuna işaret ediyor. Ancak burada özellikle belirtmek isterim ki, MHP’nin bu çıkışı Türkiye’nin Batı ile olan kurumsal bağlarını —başta NATO olmak üzere— bir anda koparmayı hedefleyen bir strateji değildir. Tam tersine, bu öneri ve tartışma; mevcut müttefiklik bağlarının yarattığı “sürüklenme” (entrapment) ve “kuşatılma” risklerine karşı, Türkiye’nin doğu kanadını ve jeopolitik derinliğini........

© Kıbrıs Gazetesi