2017 yılında Milli Enerji ve Madencilik Politikası’nın kabul edilmesinden bu yana Türkiye, doğal gaz arz mimarisinde bir paradigma değişikliği gerçekleştirerek, katı, boru hattına bağımlı bir ithalatçıdan esnek, çeşitlendirilmiş bölgesel bir enerji aktörüne dönüşmüştür. Bu dönüşüm, ithalat altyapısının yalnızca boru hatlarına bağımlılıktan sıvılaştırılmış doğal gaz (LNG) yeniden gazlaştırma kapasitesinin agresif bir şekilde genişletilmesine yönelik stratejik bir çeşitlendirme ile desteklenmiştir. Bu stratejinin temel direklerinden biri, Türkiye’nin günlük giriş kapasitesini kış aylarındaki en yüksek talep seviyelerinin ötesine hızla artırmasına olanak tanıyan yüzer depolama ve yeniden gazlaştırma ünitelerinin (FSRU) konuşlandırılması olmuştur. 2025 yılına kadar ülkenin yeniden gazlaştırma kapasitesi, 2016 öncesi seviyeleri olan 37 milyon metreküpe (mcm) kıyasla yaklaşık beş kat artarak 150 milyon metreküpe ulaşmıştır. Bu altyapı yedekliliği sadece bir güvenlik tamponu değildir; Bu, başta Rusya ve İran olmak üzere mevcut boru hattı tedarikçileri ile küresel LNG pazarı arasında rekabeti teşvik etmek için tasarlanmış, hesaplanmış bir ticari araçtır. Bu artan esneklik, Türkiye’nin müzakere pozisyonunu temelden değiştirdi. Devlet şirketi BOTAŞ, uzun vadeli petrol endeksli fiyatlar yerine daha piyasa tabanlı fiyatlandırma mekanizmalarına dayalı esnek LNG kaynaklarıyla Rus veya İran moleküllerinin yerini alma pozisyonunu başarıyla yarattı. Tarihsel olarak petrol endeksli fiyatlandırmaya olan bağımlılık, hibrit formüller (Hollanda TTF’si, petrol endekslemesi ve daha yakın zamanda ABD’li büyük şirketlerle Henry Hub endeksli sözleşmelerin harmanlanması) lehine sistematik olarak ortadan kaldırılıyor. Dahası, bu çeşitlendirme stratejisi ve gerekçesi, iç arz güvenliğini aşarak Güneydoğu Avrupa’yı hedef alan ticari bir saldırıya dönüştü. Saros FSRU’nun devreye alınması ve Silivri yer altı depolama tesisinin genişletilmesiyle Türkiye, ulusal gaz........

© Kıbrıs Gazetesi