Sınıf arkadaşı Dr. Tomris Mahirel “Bu acı sonu tıbben tahmin etmeme inat, o altın kalbin duracağını, o kadife sesin susacağını bir türlü kabul etmek istemedim Ahmet Bey” demekte çok haklı… Ta çocukluk günlerinden bu yana stüdyoların, salonların ve meydanların mikrofonları önünde emsalsiz zarif sesiyle kültürümüzün, aidiyetimizin ve yurtseverliğimizin ozanlığını yapan Sevil Emirzade’nin kaybına inanabilmek o kadar zor ki… Ölüme direnciyle, yaşama azmiyle, toplumsal kültürümüze biraz daha fazla katkı koyabilme kararlılığı ve inadı ile ağır hastalıklarına karşın toplumsal etkinliklerden kopmayan ve ölüme meydan okuyan mücadeleci bir ruhtu o… Böylesi ruhlar hiç ölmez, ilhamını yayarak hep yaşar… Temiz yüreklere rol model olur… * İnanılmaz olayın tanığıyım ki, hastanedeki ağır kemoterapi tedavisinden çıktıktan sonra bastonunun desteğinde kendi kullandığı arabasına atlayıp evindeki yatak yerine söz verdiği etkinliğe yetişmeye çalışan emsalsiz bir kültür insanı idi Sevil Emirzade… Ve zarif enerjisiyle o etkinliğe tedaviden çıkıp geldiğini oradakilere duyumsatmıyordu bile… * Onun o kibar, kadife, güzel Türkçemizin diksiyondaki her tonunu net yansıtan kırılgan sesini telefonda en son 26 Aralık 2025 gecesi duymuştum… Eşim ve onun da sevgili sınıf, hatta sıra arkadaşı Sevim’in kaybından sonra anılarını da katarak içten taziyelerini sunuyordu o çok hüzünlü konuşmamızda… Sevim arkadaşının her zaman kendisi hakkında........

© Kıbrıs Gazetesi