Siyasi partilerde büyük kopuşlar genelde iki tarzda yaşanır. Birincisinde Genel Merkezin, liderin, merkez kadronun çizgisi ile anlaşamayan bir klik bir süre sonra ayrılır ve kendisine yeni bir yol bulur. İkincisi ise yine merkezle anlaşamayan bir grup disiplin kurulları ya da tasfiye mekanizmaları kullanılarak dışarı atılır. Her ikisinde de genel özellikle ayrılan kesimin ana partinin genel bütünlüğüne zarar verebilecek bir ağırlığa sahip olmamalarıdır. Böylece hem farklı düşünenler hat değiştirerek şansını dener, ana yapı ise yönetemediği bir ağırlıktan kurtulur. Türk siyasi tarihi ayrılan küçük grupların oyun değiştirici yeni hatlar açabildiğine dair pek örnek yok.

Bunun istisnaları darbe, yasaklar, parti kapatmalar gibi hukuki gerekçelerle genel kitle olarak tabela değiştirmek ya da AK Parti’de olduğu gibi ana akımın büyük bölümünü ihtiyaç, gereklilik ve yeni dil kurmak gerekçeleri ile yeni adrese taşımak olarak sayılabilir.

CHP’deki bölünme bunların hiçbirine tam oturmuyor. Özgür Özel’in istifasına giden süreçte dün ayrılan ekip ayrılmamak için kendisini kapılara zincirledi dense yeridir. Grup toplantısını teslim etmemekten parti logosu ile eylemler düzenlemeye kadar Özel ve ekibi içerde kalmanın yollarını aradı. Öyle ki Türkiye’nin CHP dışında yeni bir siyasi muhalefete ihtiyacı olduğunu düşünen ve mutlak butlan kararının bunun meşru bir yolla gerçeklemesinin yolunu açtığını düşünenler CHP’lilerin böyle bir ihtiyaç da görmediğini düşünmeye başladı.

Kolay değil. Cumhuriyeti kuran parti olduğu cümlesi ile yola çıkıp........

© Karar