Türkiye’nin aynı anda mücadele etmesi gereken iki problem var. Birincisi benzer ülkelerin yaşadığı tecrübelerden çok daha hızlı bir şekilde gerileyen doğum oranı. Mesele elbette kişisel tercihlerle ilgili. Kimin kaç çocuk sahibi olacağına, ne zaman bu kararı vereceğine başkasının ya da kamu kurumlarının karışması mümkün değil. Kaldı ki isteseler de bunun sınırları var. Ancak yaşlanan nüfusun ekonomik maliyeti çok değil 20 sene sonra herkesi doğrudan etkileyecek.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın belki de belediye başkanlığından bu yana en istikrarlı olarak üzerinde durduğu konu bu. Belki fazla anlam yüklüyor olabiliriz ama Cumhurbaşkanının yurtdışı seyahatlerinden basın mensupları ile yaptığı konuşmaların çoğunda soru bir şekilde aileye, çocuk sayısına geliyor. Bunu “Demek ki her seyahatte gazetecilerin aklına bir aile sorusu geliyor.” diye açıklamayacak kadar sürece herkes vakıftır. Fakat sonuç ortada.

İkinci mesele ise yurtdışı göç. Özellikle genç nüfusunun ağırlıklı olduğu bir beyin, yetenek, sermaye, ezcümle insan kaynağı göçü yaşıyoruz. Üstelik bu göçün detayları uzun süreli ve “geri dönememe ihtimalini” düşünerek yaşanan bir gidişe işaret ediyor. 2025 ödemeler dengesi verileri zaten karanlık olan fotoğrafın daha derinleştiğini söylüyor. Verilere göre Türk yatırımcıların yurt dışındaki gayrimenkul alımları, yabancıların Türkiye’de yaptığı konut yatırımlarını ilk kez geride bıraktı. Toplamda 2 milyar dolarlık yurtdışında gayrimenkul alımından bahsediyoruz. Dolayısıyla düzenli dış göç kendisi için yurtdışında daha yerleşik bir gelecek inşa ediyor.

Gayrimenkul, ev Türk toplumu için sadece maddi bir yatırım olmanın ötesinde uzun vadeli yaşam, yerleşmek anlamına geliyor. Türkiye’deki yatırım ortamının kötüleşmesi, dışardaki getirinin daha yüksek olması gibi unsurlar da süreçte etkili olsa da alınan bir evin o bireyin ya da ailenin başka bir ülkede kök salmasını daha kolaylaştıracağı aşikâr.

Türk aile yapısında kadının rolü de dikkate alındığında gayrimenkul yatırımı ile birleşen göç aynı........

© Karar