İslam düşünürleri insanın çift kutuplu bir varlık olduğunu söylerler. Buna göre insan, ruhî ve manevi yönüyle meleklere, biyolojik ve duygusal yönüyle hayvanlara benzer. Yani biz insanlar ne melekler kadar kötülükten habersiziz ne de havanlar kadar iyilik ve kötülüğün dışındayız. Meleklerde şehvet, öfke gibi kötülük yaptıran duygu ve ihtiraslar yoktur. Onlar için kötülük kapısı kapalı olduğundan sadece iyilik yapar, Allah’a itaat ederler. Hayvanlar ise sırf arzu ve ihtiraslar varlığı olduklarından onlarda da iyilik-kötülük bilinç ve bilgisi yoktur.

İnsana gelince o, bir yandan ruh, akıl, irade ve vicdan vs. dediğimiz üstün yetenekleri, diğer yandan öfke, arzu ve ihtiras gibi adlarla andığımız duygusal ve bedensel eğilimleri birlikte taşıyan tezatlar varlığıdır. İşte ahlâkî hayat bu üstün yeteneklerle aşağı eğilimlerin çatışmasından doğar.

Vahye dayanan dinler ve onların insanlığa sunduğu tebliğler hakkında az çok malumat sahibi olanlar bilirler ki, bu dinlerin vazgeçilmez hedefi, insanlığı sürü olmaktan kurtarıp, olabildiğince kusursuz bir cemiyet haline getirmektir.

Bunun için bütün ilâhî dinlerin karşı çıktıkları iki temel beşerî tutku vardır: Bencillik ve maddecilik. Çünkü bu ikisinde ve bunlardan kaynaklanan daha bir sürü eğilimlerde aşırılığın kaçınılmaz sonucu, zulüm ve bozgunculuktur. Günümüzde bunun örneklerini küresel düzeyde........

© Karar