28 Haziran’da İsrail bir hükümet kararnamesiyle 1915 yılında savaş koşulları altında yaşanan insanlık trajedisini 101 yıl sonra, üstelik de bir sonraki 24 Nisan’a aylar varken soykırım olarak tanıdı. Böylece Uruguay’ın 1965 yılında başlattığı kampanyaya katılan 34’üncü devlet unvanını kazandı. Ancak ne Türkiye’de ne de başka bir yerde bu deklarasyon önemsendi.

Azerbaycan kınadı, üstünde bir kez daha düşünün dedi. Ermenistan tarihin araçsallaştırılmasına karşıyız mealinden bir açıklama yaptı. Amerika’dan ya da Avrupa’dan hemen hiç bir tepki gelmedi. Sanıyorum Glendale’deki bir kaç radikal diaspora üyesi dışında kimse İsrail’i ciddiye almadı. Ama kaçınılmaz olarak herkes kendine neden şimdi sorusunu sordu.

Soykırıma uğrama tekelini yıllardır kimseye kaptırmak istemeyen İsrail’in politikasındaki ani değişimin nedeni genellikle Türkiye’ye karşı duyduğu husumeti başka şekilde ifade edememesine bağlandı. Netanyahu yönetiminin artık Türkiye’yi küstürmemek gibi bir amacı olmadığı için böylesi bir çıkış yaptığı söylendi. Çıkışın duygusal fakat zamanlamasının manidar olduğu vurgulandı.

Deklarasyon ABD-İsrail ilişkilerinin tatsızlaştığı, Netanyahu’nun Trump’ı cebren ve hile ile İran’la savaşta tutmak istediği dönemde, 10 gün sonra Ankara’da........

© Karar