Demokratik toplumlarda gerek parlamenter gerekse başkanlık ve yarı başkanlık sistemlerinin en bariz özelliği, demokrasinin iktidar-muhalefet ekseninde tanımlanıyor olmasıdır. Dolayısıyla, muhalefetin olmadığı hiçbir demokratik sistem yoktur.

Monarşilerde, krallıklarda, sultanlık ve padişahlıklarda özü itibariyle ‘tekçi yönetim’ anlayışı hakim olduğu için ‘muhalefet’ kavramına ihtiyaç bulunmamaktadır. Çünkü bu ülkelerde muhalefet düşüncesi, sultana, krala, padişaha karşı isyanı teşvik eden bir fitne kaynağı olarak görülmektedir.

Günümüz dünyasında bazı ülkelerde halen yürürlükte olan yönetim biçimleri bunun en canlı örnekleridir. Mesela; Suudi Arabistan ve diğer Körfez ülkeleri, İran, Çin, Kuzey Kore, biraz Rusya, Türkmenistan ve Azerbaycan gibi ülkelerde ‘muhalefet’ kavramı başlı başına bir suç unsurudur ve rejim bu zararlı unsurları temizlemekle görevlidir.

Bu açıdan bakıldığında Türkiye hariç, diğer Müslüman ülkelerin demokratik anlamda henüz ‘akıl baliğ’ olmadıklarını söylemek sanırım yanlış olmayacaktır.

Kaldı ki 70-80 yıllık bir tecrübeye rağmen Türkiye bile henüz evrensel hukuk normlarına dayalı bir demokratik sistem inşa edebilmiş değil.

Oysa halen yürürlükte olan anayasası itibariyle Türkiye, kağıt üzerinde bir demokrasi ülkesidir. Uygulama açısından ise Türkiye, giderek antidemokratik ülkelere yaklaşana bir sisteme doğru evrilmektedir.

Komplo teorilerine itibar etmeyen birisi olarak, Türkiye ve Ortadoğu ülkelerinde........

© Karar