2009 yılında, dönemin en güçlü cemaati olan Gülen cemaatinin ileri gelenlerinden biriyle yapılan röportajda, “Cemaatte kaç kişi vardır?” sorusuna ileri gelen, şu cevâbı verdi:

“Bunu, aslında en iyi devlet bilir, herkesi fişlediğine göre (Gülüyor). Tahminim, 70 milyonun 5 ya da 6 milyonudur. Bunun içinde dostlar, sevenler, fiilen katılanlar vardır; işini gücünü hizmete adayanlar hepsi vardır. Ama bana göre nüfusun yüzde 80’i 85’i, bu hareketi destekliyor, ‘İyi işler yapıyorlar.’ diyor. Özellikle yurt dışındaki okulları, Türkçe olimpiyatlarını izleyip bravo diyordur.”

5 milyon, 70 milyonun 14’de biri. Adam, ülke nüfusunun 14’de biriyle her şeyi ele geçirdiklerini zannediyor. Bir de rüyâsı varmış.

“20 sene sonra BM’de Türkiye büyükelçisi kürsüye doğru giderken en az 80 büyükelçi ayağa kalkıp alkışlayacak ve Türkçe ‘yaşa, var ol!’ diyecekler. Onlar, Türk okullarından yetişmiş insanlar olacak.”

Ah dilim, ah dilim! Yirmi senenin dolmasına üç yıl kaldı. Sonuç: Sivas Otel (Düğün-Dernek’ten sevdiğim bir cümle)

Şimdi hocalarına ağız dolusu hakâret etme yarışına giren bu adam gibiler, o zaman cemaate yaklaşmayanların ziyanda olduklarını söylüyorlardı. Çoluk çocuğumuz, ne Anadolu lisesi ne yüksekokul kazanabilirdi. İş de bulamayacaklardı. O yıllarda dilimin ve kalemimin gücü yettiğince Bermekîleri anlatırdım. Bilmeyenler için bir daha yazayım.

Abbâsî halifesi Hârun Reşid zamanında Bermekî sülâlesi çok güçlenir ve vezâret makamına kadar yükselir. Birgün, Halife ve veziri Yahyâ Bermekî bahçede dolaşırken aynı sülâleden olan bahçıvan, bir hâdiseye tanık olur. Derhâl kadıya giderek Bermekî sülâlesiyle bir alâkası olmadığına dâir senet ister.

Herkesin Bermekîler'e yakın olmak istediği bir dönemde, sülâleden olan birisinin alâkayı kesmek istemesi normal değildir.........

© Karar