Bugün itibarıyla İslam alemi mübarek ramazan ayının manevi iklimine girdi, şeklinde bir cümle kuramıyoruz. Çünkü Suudi Arabistan, BAE, Bahreyn, Irak, Yemen, Lübnan, Filistin, Kuveyt, Katar ve Afganistan gibi ülkelerde ramazan dün (18 Şubat, çarşamba günü) başladı.

Türkiye’nin yanı sıra Balkan coğrafyasında, Kafkasya ve Orta Asya cumhuriyetleri ile Uzak Doğu ülkelerinde ise bugün oruç ayına girildi. (Bu geniş grubun ortak özelliği nüfuslarının çoğunluğunun Hanefi fıkıh geleneğine mensup olması.)

Bu tabloya bakıldığında ilk yapılan yorum “Müslümanlar o kadar birbirlerinden kopuklar ki ramazan ve bayram bile aynı günlere denk gelmiyor” şeklinde oluyor.

İslam ülkelerinin hiçbir konuda bir araya gelip ortak sorunları hakkında ortak kararlar alamayışı aralarındaki kopukluğa bağlanıyor.

Elbette yanlış bir tespit değil bu ama bahsedilen kopukluk yalnızca coğrafi veya siyasi anlamda bir kopukluk mu?

Müslüman toplumlar arasındaki kültür -ve dolayısıyla zihniyet- farklılıkları da bu toplumların dünya görüşlerini başka başka şekillerde etkileyen bir kopukluk, bir mesafe, bir ayrışma yaratmıyor mu?

Birkaç yıl önce yine Müslümanların birlikte kutlayamadığı bir bayram vesilesiyle bu konuyu yazmıştım:

“Rü’yet-i hilal” ayın görülmesi demek. Ramazan ayının başladığını ve bittiğini gökyüzünde yeni ayın görünmesiyle anlıyoruz. Hz. Peygamber yeni ayın çıkıp çıkmadığının anlaşılması için........

© Karar