Hani insanın aklına bir şey takılır, hep onu düşünürsün ya işte öyle bir şey! Unutmaya çalışıyorum; hatta kendi kendime 'Bak oğlum, yanlış haberdir; unut gitsin.' diyorum! Ama nafile unutamıyorum! O akşam sabaha kadar bu işle uğraştım. Rüyamda Süleyman Restaurant'ta kendimi görüyorum. 'Hayırdır inşallah, Süleyman abi mi rahatsız?' diye geçiriyorum içimden, kapanacağını hiç düşünmeden!

Süleyman Restaurant'ta çok anılarım olmuştur. Benim gibi pek çok Trabzonlu'nun anısı vardır orada. Bazı arkadaşlarımın çok önce söyledikleri geliyor aklıma, gülüyorum; eski zamana dalıp gidiyorum. Sözcükler kulağıma geliyor ve bir an kendimi o zaman diliminde buluyorum. Bir arkadaşım: 'Trabzon'un fazla önem atfedilmiş, kent düzeyinde en pahalı lokantası; futbolcular ve ağır ağabeylerin uğrak yeri.' demişti.

Başka bir arkadaşım 'Yıkılmak üzere terkedilmiş, belki de Ortadoğu ve Balkanların en büyük yüzme havuzunun yanında, güzel bir plajın gerisinde anneannenizin yazlık evinin bahçesi görünümündeki bir bahçenin içinde bir lokanta.' diye söylemişti.

Başka bir arkadaşım, 'Nerede ise haftanın tüm günleri Trabzonlu doktorlar tarafından doldurulan, üst katında eğitim çalışmaları ya da seminer yapılabilen artık garsonlar dahil herkesin birbirini tanıdığı, yemekleri ve fasılı iyi sayılabilecek mekan. Havuza gelince bakımı yapılıyormuş, yakında........

© Karadeniz'de sonnokta