Ne yaptınız bana böyle? Üzerime dökülen tonlarca harcın, demirin ve asfaltın altında ciğerlerim sıkışıyor, nefes alamıyorum.

Nerede kaldı avlularımda açan boynu bükük kasımpatılarım, ahşap cumbalarımdan sarkan kadife begonyalarım? Hani o Belgrad’ın koyaklarında, ormanlarımın kuytusunda rüzgârla saklambaç oynayan narçiçeği gelinciklerim nerede? Kubbelerimin çevresinde seher vaktini müjdeleyen, göğün sırrını taşıyan hüdhüd kuşlarım kime küsüp terk etti bu semaları?

Sokaklarımı birbirine yabancı, birbirinin gözünün içine bakmaktan korkan, bir kuru selâmı, bir içten hal-hatır sormayı esirgeyen gölgelerle doldurdunuz. Samatya’nın, Balat’ın, Üsküdar’ın o cana can katan mahalle sıcaklığını nereye gömdünüz? Nerede kaldı gecenin zifiri karanlığında düdüğünü Üsküdar Meydanı’nda öttürdüğünde sesi Marmara’yı aşıp Zeytinburnu’ndaki hırsızın dizlerini titreten o babacan bekçilerim? Ya sokağın başında beklenen, adımlarıyla yokuşlarımı şenlendiren postacılarım? Onlar çantalarında sadece kâğıt parçaları değil; buram buram memleket kokan mektuplar, gözyaşıyla ıslanmış hasretler, sıla sevdaları dağıtırlardı kapı eşiklerine. O mektupların kıymetini bilmediniz, o gönül bağlarını birer birer kopardınız.

Peki ya Haydarpaşa’nın gar merdivenlerine tahta bavuluyla ayak basan o saf, o mahzun Anadolu çocuklarım nerede? Şapkası bedeninden büyük, yüreği dünyadan geniş, ilk........

© Karadeniz'de sonnokta