İktidar uzun süre yönetirse yıpranır… Bu siyasetin değişmez kuralıdır. Ama asıl mesele şu: Yıpranan bir iktidara rağmen neden değişim gerçekleşmez?

Çünkü karşısında, topluma güven veren, kriz çözebilecek bir alternatif yoksa; seçmen “bildiği riski, bilmediği ihtimale” tercih eder.

Türkiye’de uzun süredir yaşanan tam olarak bu.

Ve bu denklemi bozan tek isim bir dönem için ortaya çıktı: Ekrem İmamoğlu.

Beylikdüzü’ndeki performansı, İstanbul için bir referans oldu. İstanbul’da ortaya çıkan o kırılma anı, sadece bir belediye seçimi değildi; aynı zamanda psikolojik üstünlüğün el değiştirmesiydi.

İlk seçim, iptal, ardından büyüyen fark…

13 binle başlayan süreç, milyonlara yayılan bir güvene dönüştü.

İktidar şunu gördü: “Bu denklem ancak bu isimle bozulur.”

Sonrası malum… Tartışmalar, dosyalar, süreçler… Ve sahneden indirilen bir figür

Peki muhalefet ne yaptı?

İlk refleks güçlüydü.

Ama sonra… sessizlik.

Direnç yerini kabullenişe, umut yerini rutine bıraktı.

Trabzon Aynası: Sessizliğin........

© Karadeniz'de sonnokta