Van Holocaust tot Gaza Genocide: Europa heeft niets geleerd

Eigenaar van TransCity en Auteur

“De genocide in Gaza is de eerste genocide sinds 1945 die openlijk door het Westen wordt ondersteund; het is een unieke genocide, uniek aan Gaza is de straffeloosheid,” aldus de Israëlische historicus en genocidewetenschapper Omer Bartow in een door Arnon Grunberg afgenomen interview in Trouw.

Met dank aan de Amsterdamse Zuidas was Nederland in 2023 met ruim 49 miljard euro nominaal de grootste investeerder in Israël, zo schreef De Volkskrant vorig jaar naar aanleiding van een analyse van de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (Somo). Er is nog geen enkel signaal dat erop wijst dat Nederland drie jaar later die gigantische investeringen substantieel heeft afgebouwd.

Zelfs al leveren we nauwelijks wapens, dan nog is ons land als grootste investeerder in Israëls (oorlogs)economie indirect medeplichtig aan de genocidale misdaden van dat land. Wanneer Omer Bartow zijn afschuw uitspreekt over het feit dat de genocide in Gaza de eerste genocide is die openlijk door het Westen wordt gesteund, dan geldt die uitgesproken afschuw dus nadrukkelijk óók voor Nederland. En dus ook voor het kabinet-Jetten.

Ik heb de afgelopen jaren veel over Israël/Palestina geschreven. Stapsgewijs zag ik daarbij hoe de publieke opinie over Israël omsloeg. Hoewel mediaredacties als die van de Telegraaf met het copy/pasten van Israëls hasbara consequent blijven weigeren hun journalistieke vak uit te oefenen, bleken de beelden die we via onze socials binnenkregen vele malen overtuigender. De horror van Israëls barbaarse misdaden noopten steeds meer mensen ertoe zich te gaan verdiepen in de Israëlisch/Palestijnse historie. Zij werden zich daarmee voor het eerst in hun leven bewust van het grote onrecht dat het Palestijnse volk werd aangedaan en de kwalijke rol die Europa daarin heeft gespeeld. Een geschiedenis die veel van onze mediaredacties decennialang knap voor ons verborgen hebben weten te houden, al dan niet uit angst voor beschuldigingen van antisemitisme.

Mijn ‘waarheid’ is niet de ‘waarheid’ van een ander Mijn bewustzijn over het onrecht dat het Palestijnse volk is aangedaan, begon toen ik als student in Londen verbleef. Bij de familie van een Iraanse klasgenoot keek ik naar een speelfilm over de kaping van een Air France vlucht van Tel Aviv naar Parijs. Tijdens een tussenlanding in Athene kwamen Palestijnse en Duitse kapers aan boord en dwongen de gezagvoerder koers te zetten naar het Oegandese Entebbe. Hun doel: de vrijlating van tientallen door Israël gevangengenomen Palestijnen. Nadat de meeste niet-Israëlische gegijzelden op de Oegandese luchthaven waren vrijgelaten, werden de meeste van de ruim honderd overgebleven gijzelaars door een Israëlische militaire operatie bevrijd. Wel kwamen er door het ontstane vuurgevecht enkele gegijzelden om het leven.

Als vanzelfsprekend steunde ik de Israëlische bevrijdingsactie. Maar tot mijn verbazing gold dat níet voor mijn medekijkers. Zij keken met héél andere ogen naar dezélfde speelfilm.

Voor mij was dat het startpunt van een bewustwordingsproces dat me langzaam maar zeker deed realiseren dat de ‘waarheid’ die ik van huis uit had meegekregen niet dezelfde ‘waarheid’ is als die van mensen die in andere delen van de wereld waren opgegroeid. De ene mens is daarmee niet slechter of beter dan de ander, maar het perspectief van waaruit wij hebben geleerd naar de eigen werkelijkheid en de wereld om ons heen te kijken verschilt fors van het perspectief van mensen die elders zijn opgegroeid.

Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waarin de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog top-of-mind waren. Mijn........

© Joop