Voor de Palestijnen gaan de verkiezingen in Israël tussen de duivel en Beëlzebub

Er bestaat in Nederland extreem veel aandacht voor de verkiezingen in Israel. Dat is volkomen terecht want ook in ons land wordt de sfeer vergiftigd door het conflict tussen dat land en de Palestijnen. Wat dat betreft lijkt het de affaire Dreyfus wel, die in het laatste decennium van de negentiende eeuw Frankrijk tot op het bot verdeelde. (Zie de spotprent onderaan).

De vraag is deze dinsdag: welke partijcoalitie zal als grootste uit de stembus zal komen, die van Netanyahu of die van Eisenkot? Geen van beiden kan tot een meerderheid komen tenzij ze een verbinding aangaan met de Arabische partijen in de Knesset. Dat hebben ze evenwel uitgesloten. Het enige alternatief is dan een zo groot mogelijke coalitie die door allebei wordt gedragen en met genoemde Arabische partijen als enige serieuze oppositie. En dat terwijl ze essentieel zijn voor het ontwarren in plaats van doorhakken van de vele Gordiaanse knopen in het Midden-Oosten. Maar daar wordt later op teruggekomen.

Met andere woorden: geen enkele uitslag is goed nieuws voor de Palestijnen, niet die in Gaza, niet die op de West Bank en niet die in de diaspora. In de New York Times schrijft Micah Goodman onder de kop Israel´s Tragic Choice dat het land in het Westen zijn vriendelijke, democratische gezicht wil laten zien en er tegelijk voor moet zorgen in het Midden-Oosten te worden gevreesd. Die vlieger gaat niet meer op. Daarvoor staan er teveel camera´s aan. Overal ter wereldd heeft Israël nu te maken met een publieke opinie die het land steeds vijandiger gezind is en het verantwoordelijk stelt voor alles wat er in het Midden-Oosten misgaat.

Hoe valt dat bij het electoraat dat zich........

© Joop