De les die Sophie Straat leerde

Screenshot: Pride & Prejudice (2005)

Het is onduidelijk of de storm rond Sophie Straat al een beetje is gaan liggen. Zij bevindt zich middenin een typhoon van haatmail sinds zij tijdens een concert de witte mannen vroeg naar achteren te gaan. Tekenen van solidariteit vernam ze nauwelijks. Ze moest eenzaam het geloei doorstaan van de kennelijk blanke mannen die haar zo massaal van racisme beschuldigden en haar daarom de dood toewensten en misschien nog wel vaker wat ze in de Victoriaanse tijd een lot noemden erger dan de dood.

En dat terwijl zij zich net zo goed aan de negentiende eeuw gespiegeld had, meer in het bijzonder aan dansmeesters. Deze heren waren destijds de regisseurs van het bal. Zij bepaalden wat er komen ging: een galop, een wals, een polka. Ook bepaalden zij wie zich op de dansvloer mochten begeven of moesten gaan zitten. Dat was vooral belangrijk als het om groepsdansen ging. Voor concrete voorbeelden zij hier verwezen naar verfilmingen van Pride and Prejudice, et cetera.

Op de gewraakte avond stelde Sophie Straat zich op als dansmeesteres. Zij poogde een moshpit te organiseren. In dat kader riep zij de vrouwen, de queer en de personen van kleur op naar voren te komen en daarna de witte mannen om een paar stappen naar achteren te doen. Een moshpit, zo leert deze oude lul op het internet, is een soort menselijke draaikolk waarbij men zich dansend en springend naar het midden stort tegen de andere feestgangers aan maar zonder ze pijn te doen. Wie onder de voet gelopen wordt, help je meteen overeind. Hier valt een zekere verwantschap te constateren met het........

© Joop