Waarom juichten we wél voor Oranje maar niet voor Jutta?

Feminist, activist en schrijver

We reserveren medeplichtigheid liever voor individuele vrouwen dan voor onze gedeelde jongensdroom.

Tompoucen, vlaggen en onschuldige trots: de kinderlijke voetbalvreugde stroomde de afgelopen weken door onze haarvaten. Voor het WK reisden onze oranje helden af naar Amerika, waar ICE mensen van hun werk plukt. We voetbalden met bloedende neuzen in een land waar abortus in grote delen van het land verboden is. We spekten een regering die ‘radicaal pro-transgender’ activisme tot doelwit voor ‘neutralisatie’ verklaart. Nederland juichte in volle glorie in een land waar mensen de straat niet meer op durven. Toch leken weinig supporters last te hebben van een ethisch dilemma.

Vergelijk de WK-vreugde met de ophef rond Jutta Leerdam ten tijde van de Olympische Spelen: ze schaatste de race van haar leven en een deel van Nederland kaartte........

© Joop