De nieuwe kleren van Gouke Moes

Activist, (vakbonds)jurist

Waarom luistert men naar Gouke Moes?

De beste man is nationaal bekend om precies twee redenen. Hij bereikte onze collectieve oogbol allereerst toen hij in 2024 een regenboogzebrapad gelijkstelde aan de hakenkruizen die er door extreemrechtse vandalen op waren gekalkt. Daarna was hij van september 2025 tot februari 2026 minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap namens de BBB, ongeveer om dezelfde reden dat de Titanic een salonorkest had.

Toch mocht hij op 11 maart aanschuiven bij praatprogramma Pauw en De Wit om uit te leggen waarom hij meedoet aan een rechtszaak tegen immigratie. Een rechtszaak die in gelijke mate racistisch en kansloos is, zoals elke jurist zal beamen (voor zover ze niet door de procederende stichting betaald worden). Wel trekt het veel aandacht en vast ook bezoekers van de website, hetgeen ongetwijfeld een positieve bijdrage levert aan de hoeveelheid kliks op de grote knop “JA, IK WIL DONEREN”.

Dus waarom neemt de redactie van Pauw en De Wit burger Moes (voor de gelegenheid gekleed in een hip t-shirt) zo serieus? Waarom nemen we wie dan ook eigenlijk serieus? Psychologen Richard Petty en John Cacioppo spreken van twee ‘routes’ waarlangs mensen overtuigd kunnen raken van iemands geloofwaardigheid. De eerste is de zogenaamde ‘central route processing’, waarbij je de inhoud van een betoog op waarde schat. Omdat mensen maar een beperkte expertise hebben, kunnen we in de meeste gevallen geen gebruik maken van die centrale route. In dat geval moet je terugvallen op de indirecte route (peripheral route), en kijken naar aanpalende bewijzen dat iemand gelijk heeft. Heeft de spreker misschien een academische graad, of wordt de spreker gerespecteerd door de wetenschappelijke gemeenschap? Maar ook meer banale zaken kunnen indirect vertrouwen........

© Joop