Ülkemizde, bireyci anlayışın aile yapısını zayıflattığıma, komşuluk ilişkileri ve toplumsal dayanışmanın gerilediğine tanık oluyoruz. Bu dönüşüm eğitim sistemiyle bağlantılıdır. Bilgi öncelikli ahlak ise geri plana alınmaktadır. Eğitimde akademik başarı öne çıkarılmış, karakter ve davranış gelişiminin geri planda kaldığını görüyoruz. Bu durum gençler üzerinde yeterli ahlaki denetim oluşturamadığı anlaşılmıştır.

Ancak, çözüm olarak ahlak ve karakter gelişimini merkeze alan bir eğitim modeli öncelikle ele alınmalıdır. Okul, aile ve toplum arasındaki bağın mutlaka güçlendirilmesi gerekmektedir. Mevcut sisteminde köklü değişiklikler yapılmadığı takdirde benzer olayların artabileceği muhakkaktır.

Aile ocağı otel gibi görülmektedir.

Bu iflasın en ağır tahribatı aile kalesinde yaşanmaktadır. Bu eğitim müfredatı, "bireyci" ve "hazcı" bir nesil kurgulayarak aileyi bir "ocak" olmaktan çıkarmış, onu sadece geçici bir konaklama birimi, bir tür otel haline getirmiştir. Anne ve babaya hürmeti "özgürlük kısıtlaması" gibi gören, yaşlıyı ekonomik bir yük, evi ise sadece bir tüketim ve uyku alanı sayan bu sığ anlayış; ailenin kutsiyetini yerle bir etmiştir. Evinde anne-babasına "öf" bile demeyin bir şeref borcu........

© İstiklal