Sevgili dostlar,

Bu yazıyı yazmak kolay değil.

Çünkü konu ağır.

Çünkü konu acıtıcı.

Çünkü konu “başkalarının çocukları” değil, bizim çocuklarımız.

Gerçekten durumlar hiç hoş değil.

Ve bu bir abartı değil.

***

Bu, günlük hayatın içinden gelen acı bir gerçek.

Bugün ve gecen günlerde bazı görüşmeler yaptım.

Duyduklarım, gördüklerim, öğrendiklerim…

İnanın “bu kadar da olmaz” dedirten cinstendi.

***

Artık uyuşturucu dediğimiz şey;

Sadece köşe başlarında, metruk binalarda değil.

En iyi okulların çevresinde,

En “örnek” denilen ailelerin çocuklarının cebinde,

En masum görünen telefon uygulamalarının içinde.

***

Evet, yanlış okumadınız.

Bugün “bizim aileden olmaz” dediklerimiz bile

Bu bataklığın içine girmiş,

Girmek üzere ya da çıkamaz halde.

Ve daha acı olan şu:

Çoğu aile çok geç fark ediyor....

Sadece uyuşturucu mu?

Hayır…

Bir de göz göre göre ellerine verdiğimiz telefonlar var.

Doğru kullanılmıyorsa;

O telefon bir iletişim aracı değil,

Geleceği parçalayan sessi bir bomba olabilir.

***

Biz ne yapıyoruz?

“Elimizin altında olsun” diye veriyoruz.

“Sesi çıkmasın” diye veriyoruz.

“Herkesin........

© İstiklal