Pembe vitrin, altın ve hesap

Düğün, gözaltı, operasyon derken benim aklım o gösterişli takıda kaldı.

Altınların bir odunlukta bulunduğu haberini görünce gözüm yine onu aradı.

Oysa asıl soru orada duruyor: O servet nasıl edinildi?

Bir okurum, Çağla Öz’ün uzun süredir İstanbul’un Zekeriyaköy tarafında annesiyle birlikte butik işlettiğini anlatıyor.

Tarifi şöyle: Tabela pembe, çiçekler pembe, bank pembe, masa pembe… Kapının önüne kadar her şey pembe.

“Küçük bir kız çocuğunun oyun odası gibi” diyor. Öz’ün sarı saçlarıyla bu dekor içinde Barbie’yi andırdığını da ekliyor.

Bunlar okurun gözlemleri. Elbette bir dükkânın rengi de sahibinin görünüşü de suçun göstergesi olamaz.

Fakat bu tarif, üzerinde düşünmeye değer bir soruyu gündeme getiriyor: Özenle hazırlanmış bir görüntüye ne zaman ticari güven duymaya başlıyoruz?

Bir vitrin hoşumuza gidebilir. Bir sosyal medya hesabından etkilenebiliriz. Ama alışverişte güvenin dayanağı, satıcının verdiği bilginin doğruluğudur.

Aynı okur, butikte dünya markalarının taklit ürünlerinin orijinal ürün fiyatlarına satıldığını ileri sürüyor.

Bu iddiayı doğrulayacak belge elimde yok. Dolayısıyla bunu kesinleşmiş bir bilgi olarak yazamam. Öz’ün açıklaması ve ticari kayıtlar görülmeden hüküm kurulamaz.

İddiayı değerlendirmek için sorulacak sorular ise belli:

Ürün müşteriye nasıl tanıtılıyor? Orijinal olduğu söyleniyor mu? Faturada ne yazıyor? Tedarik kayıtları ne gösteriyor?

Çünkü yüksek fiyat, bir ürünün orijinal olduğunu kanıtlamaz. Taklit bir ürünün orijinal diye satılıp satılmadığı da ancak somut bilgilerle ortaya konulabilir.

İçişleri Bakanı Sayın Mustafa Çiftçi

Kamuoyunun beklentisine gerekli cevabı verir ve soruların cevapsız bırakmaz. Gereğini yapar.

“Vanlı Kara Haydar” diye bilinen Mehmet Fatih Tançalan ile Çağla Öz’ün düğününde takılan altınların büyük bir servet olduğu kameraların önünde sergilendi.  Bu servetin bir odunluk haberiyle karşımıza çıkması, başlı başına çarpıcı.

Bu altınlar hangi gelirle alındı? Kayıtlarda nasıl........

© Internethaber