Bir alışverişin sonunda söylerdik.

Para üstünü beklemeye gerek görmediğimizde, satıcının güler yüzüne küçük bir karşılık vermek istediğimizde...

Ne güzel bir söz aslında. Birkaç kuruştan vazgeçerken insanın gönlünü zenginleştiren...

Şimdilerde yine aynı şeyi söylemek geliyor içimden.

Ama bu defa bir gönül zenginliğinden değil. İçimizde biriken, nereye koyacağımızı bilemediğimiz onca şeyden...

Yeni bir dolandırıcılık, yeni bir yolsuzluk, yeni bir usulsüzlük iddiası... Bir fon, bir ihale, bir bağış, bir banka... Birinin ayrıntılarını öğrenmeye çalışırken ötekinin başlığı düşüyor önümüze.

Bir öncekinin hesabı henüz ortada yokken bir sonrakinin meblağını konuşuyoruz.

Milyonlar, milyarlar...

Rakamların büyüklüğüne şaşırmayı bırakıp kaç sıfırlı olduklarını saymaya başladık. Bir insanın ömrü boyunca kazanamayacağı paralar, bir haberin birkaç satırına sığabiliyor artık.

Bir insanın kaç hayatı olabilir ki bu kadarını biriktirmeye ihtiyaç duysun?

Nerede durur bu iştah?

Yoksa doymakla ilgili bir mesele değil mi bu? İnsan, sahip olduklarını çoğaltırken başka bir eksikliğini mi gidermeye çalışıyor?

Bir insanın sahip oldukları arttıkça, yetinme kabiliyetinin bu kadar azalabileceğini de gördük.

Asıl tuhaf olan, kötülüğün artık kendisine ayrılmış bir zamanı bile olmaması.

Her yeni hadise, öncekini biraz daha geriye itiyor. Bir süre sonra neye, ne kadar üzüldüğümüzü karıştırıyoruz. Hafızamızda birbirinin üzerine yığılmış hadiseler... Henüz sindirilmemiş öfkeler, yarım kalmış hayal kırıklıkları.

Bir kötülüğün diğerine sağladığı en büyük kolaylık, onu unutturması galiba.

Bazen düşünüyorum, şaşırma kabiliyetimizi mi kaybediyoruz?

Oysa insanın bir yanlış karşısında irkilmesi, içinde hâlâ doğruya ayrılmış bir yer bulunduğunu göstermez mi?

İşin bir de güven tarafı var.

Güven kaybolmaya görsün. Herkes birbirinin yüzüne bakar ama aklının bir köşesinde bir soru işaretiyle...

Bir yardım kampanyasının ardından tereddüt, bir başarı hikâyesinin ardında şüphe, iyi niyetle uzatılmış bir elin karşısında ihtiyat...

İnsan yalnızca kötüye güvenmemeyi öğrenmiyor böyle zamanlarda. İyiye inanmakta da zorlanmaya başlıyor.

Kötülüğün, kendisiyle hiç ilgisi olmayan güzel insanlara verdiği zarar da bu olsa gerek.

Bir de insanın kendisi...

Bu kadarına nasıl geldik?

Ahlaktan, dürüstlükten, helalden, haramdan söz eden; kul hakkını dilinden düşürmeyen bir toplumun içinden, başkasının hakkına bu kadar rahat uzanabilen insanlar........

© Internethaber