Dam Üstüne Çul Serer...

Dinledim. Bir daha dinledim.

Kim bilir kaç sanatçı söyledi bu türküyü. Her biri kendince güzel, her biri başka bir yerinden dokunarak... Öyle benimsendi, öyle çok insanın sesine ve hayatına karıştı ki zamanla onu söyleyen ozanın adını bile aştı. Büyük Ozan Ali Kızıltuğ'un adıyla anılan türküydü; ama artık yalnızca onun değildi.

Sevmiş herkesindi. Beklemiş, özlemiş, kavuşamamış herkesin...

Daha kim bilir kaç kuşak söyleyecek. Bugün bizi sarsan o sözlerde, yarın hiç tanımayacağımız insanlar kendi hayatlarını bulacak.

Bin yılın türküsü... Kaç yaşında olduğu değil, kaç insanın ömrünü içinde taşıdığı...

Arzu Görücü söylüyordu.

Dingin, taze, mühür gibi bir ses... İçinde hem kırgınlık hem de sonsuzluk...

Akustik gitarın her bir teline dokunulduğunda, sanki bedenime ateş ediliyordu...

Dostoyevski'nin “İnsancıklar” romanında geçen bir söz geldi aklıma: “Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu.”

Acının ve hüznün dayanılmaz hazzı...

Malatya… Sivas... Divriği... Mursal... Drejan aşiretinin yaylaları…obaları…

Yama Dağları'nın iki yakasında uzanan, yaylalarıyla, derin vadileriyle, çetin kışlarıyla birbirine bağlanan bir coğrafya...

Dağların birbirinden ayırdığı köyler. Geçim derdi. Yokluğun eksik olmadığı sofralar. Gurbetin kapısını çaldığı evler...

“Kar yağmış yollara, örtülmüş izler... Bulamam diyorum, sen bul diyorsun...”

Ali Kızıltuğ'un bir başka türküsünden bu dizeler. O topraklarda kar sadece yolları değil, insanların birbirine kavuşma ihtimalini de örtüyor...

Bir türküyü yalnızca onu söyleyen insan yaratmıyor galiba.

Büyüdüğü ev, yürüdüğü yollar, duyduğu sözler, tanık olduğu ölümler, ayrılıklar, ihanetler...

Yaşadığı, gördüğü, içine attığı nice hayat hikâyesi de katılıyor ona.

O yüzden bu türküdeki dam, yalnızca dam değil.

Çul, yalnızca çul değil.

Hepsi bir hayatın içinden geliyor.

Biz bugün o hayatın bazı eşyalarını kullanmıyor, bazı alışkanlıklarını bilmiyor olabiliriz. Ama o insanların sevincini, mahcubiyetini, içlerinde sakladıkları sevdaları hâlâ anlayabiliyoruz.

“Onun bir sevdiği var, günde on çeşit giyer...”

Ne çok şey anlatıyor bu birkaç kelime.

İnsanın içini asıl burkan da bu galiba. Sevdiğiniz insanın sizi........

© Internethaber