Ahmet Çelik Hoca ile buluşacağımız semtin adını belirledik; ama ‘neresinde?’ sorusu hâlâ cevapsızdı. Bilenler kırk yer sayarlar, ama İstanbul’a yabancı iki kişinin “şurada buluşalım” demesi hiç kolay iş değildi.

Gelen dolmuşlar tepeleme doluydu. Camlara yapışmış yorgun yüzler dikkatimi çekti. Hafifçe çiseleyen yağmur saçımı, alnımı ıslatıyordu. Miskince dolaşan kediler bana ilham verdi ve dolmuştan ümidi kesip metroya yöneldim. Sekiz durak sonra Vezneciler’de indim.

Tam Ahmet Hoca’dan konum isteyecekken bir anda kafa kafaya geldik! Olacak iş mi! İnsan böylesine kolay bir buluşmaya sevinmez mi?

Ahmet Hoca, Vezneciler’de nerede bulunur? Elbette kitapçılarda! Yıllar geçti, ama kitaba kaleme, kâğıda olan sevgisi eksilmedi. Kucaklaşıp hâl hatır sorduk, ayaküstü birkaç kelam ettik. Ardından içinde kitapçıların sıralandığı pasaja geçtik. İrili ufaklı dükkânların rafları rengârenk kitaplarla doluydu.

Ne ben ona ne de o bana “yaşlanmışsın” demedik. Modası geçiyor bazı devrelerin........

© İnsaniyet