Filistin; mazlumların, mağdurların, İslam coğrafyasının yetim ve öksüz bırakılmış topraklarının adıdır. Filistin; Selahaddin Eyyubi’nin, II. Abdülhamid’in emaneti; Müslümanların ilk kıblesi olan Mescid-i Aksa’nın bulunduğu mukaddes beldenin adıdır. Filistin; gözyaşının dinmediği, feryatların susmadığı, zulmün eksik olmadığı bir coğrafyanın adıdır. Kundaktaki masum çocukların, sivillerin, tekerlekli sandalyeye mahkûm insanların bombalarla ve füzelerle hayattan koparıldığı toprağın adıdır Filistin. Filistin; acı dolu ağıtların gökyüzüne yükseldiği, o ağıtların bir milletin türküsüne dönüştüğü yerin adıdır. Taşa karşı barutun, sapanla silahın karşı karşıya geldiği direnişin adıdır Filistin. Öyle bir yerdir ki Filistin; bayramlar bayram gibi yaşanmaz. Bayram sabahlarında anneler çocuklarına bayramlık değil kefen giydirir. Çocukların babalarının elini öpmesi gerekirken, nice evlat babasını son kez gözlerinden öperek toprağa verir. Filistinli çocuklar oyun oynarken birbirlerine: “Baban nerede?” diye sorarlar. Birisi, “Siyonist kurşunlarla şehit düştü.” der. Diğeri ise,........

© İnsaniyet