Bazı insanlar hayatımızdan gitmez sanırız.

Hep oradaymış gibi yaşar, sevgiyi söylemeyi erteleriz.

Ben de öyle sanıyordum… Annem gidene kadar

Hiç ayrılmadığım bir yer vardı benim: Annemin yanı.

Hayatın en güvenli, en sıcak köşesi… Sanki dünya ne kadar zor olursa olsun, onun varlığı her şeyi dengede tutuyordu. Bir bakışıyla sakinleşir, bir sözüyle yeniden ayağa kalkardım. Onun olduğu yerde korku biraz daha uzakta, hayat biraz daha katlanılırdı.

Ama hayat, en hazırlıksız anlarımızı seçer derler ya…

Ben de 17 yaşımda öğrendim bunun ne demek olduğunu. Tam ona en çok ihtiyacım olduğu bir yaşta, bir anda, hiç beklemeden kaybettim annemi. Ne vedaya fırsat vardı, ne de eksikliğine alışmaya zaman… Her şey bir anda sustu. Dünya dönmeye devam etti belki ama benim içimde zaman o gün durdu.

Çünkü bazı acılar insanı çocuk........

© İleri