Çocukluğumuzdan beri milli takımlarımızı heyecanla, zevkle, keyifle izleriz. Bu heyecan radyo ile başladı. Şimdi televizyonların başında hop oturuyoruz hop kalkıyoruz. Milli takımın maçı olduğu zaman bütün Türkiye’de hayat dururdu. Bütün maçlara ‘Kazanacağız’ diye otururduk. Ne yazık ki bugüne kadarki tüm maçlardan hüsranla, gözü yaşıyla, yüreği buruk olarak kalktık. Ne olurdu bizim de bir gün yüzümüz gülseydi! Zafer naralarıyla kalksaydık ekranların başından; ama olmadı! Bizim yüzümüz hiç gülmedi!

Futbol Milli takımımızın başarılı olamayışının nedenini bilmiyorum.

Bu sporcuların maddi imkanları dünya standartlarında. Parayla pulla hiçbir sorunları yok. Evleri kira değil. Evlerine etlerini alabiliyorlar. İstediği ülkelerde tatillerini yapabiliyorlar. Oynadıkları takımlar dünya standartlarında. Oynadıkları sahalar dünya standartlarında. Hocalar, kulüpler, tesisler dünyanın en iyi markaları.

Bu futbolcuların, bu hocaların, bu tesislerin İspanya’nınkinden, Arjantin’inkinden ne farkı var? Onlarda da yabancı oyuncu var, bizde de var.

Taktik mi farklı? Ruh mu farklı? Görev aşkı mı farklı?

Yoksa dış güçler mi bizim galip gelmemizi istemiyorlar?

Nihayet bütün dünyanın hasretle beklediği dünya kupası futbol maçları başladı.

İspanya milli takımı, dünyanın en iyi futbolunu oynayan Arjantin milli takımını, 90 dakika, sahada üstünlük kurarak yendi ve Dünya Kupasını aldı. Bu, müthiş bir başarıydı. İspanyol futbolcular kazanmak için sahaya çıkmışlardı ve maçı kazandılar. Yüreklerini sahaya koydular, akılla, cesaretle, bilimle, taktikle oynadılar ve maçı kazandılar. İspanyol ulusu tek yürekti; onlar için her maç şampiyonluk maçıydı. Ulusal ruh gereği devlet de, federasyon da dünya kupasının kazanılması halinde, ödül olarak hiçbir vaatte bulunmadı.

Açık bir dille şunu da eklemek gerekir ki İspanyol hoca olsun, futbolcular olsun maçtaki her saniyeyi, sahadaki her santimetre kareyi bilerek, nakış gibi işleyerek oynadılar.

Dünya kupasını alan takımın da, ikinci olan takımın da önünde saygıyla eğiliyoruz.

Bir aylık futbol heyecanını bizlere yaşatan, isimleri duyulmamış takımların gösterdikleri direniş ise ayrıca kutlanması gereken bir başarıdır. Sözgelimi dünya kupası nedeniyle Curaçao milli takımını duyduk. Bu takım, ülkelerinin tüm olanaksızlıklarına rağmen sahaya çıktılar, yürekleriyle oynadılar, üstelik Almanlara gol de attılar. Bu yüzden bu takımı da ayakta alkışlıyoruz. Ayrıca Cape Verde isimli bir takımın da adını duyduk. Şampiyondan bile puan aldılar. Bu takım da herhalde Anadolu takımlarından, bir Erzurumspor ya da bir........

© Hürses