Sevgili Yeşim Hanım; eşimle 8 yıllık evliyiz. Bir kızımız var. Eşim iyi bir insan, çalışkan, evine bağlıdır. Ama son bir yıldır yüzü gülmeyen biri oldu. Çalıştığı şirkette yıllardır emek verdiği bir terfiyi başkasına vermişler. O günden sonra bambaşka biri oldu. Eve geliyor, kimseyle konuşmak istemiyor. Eskiden hafta sonları bizi gezdirir, ilgilenirdi şimdi bütün gün koltukta oturuyor. Çocuk oyun oynamak istiyor “Sonra” diyor. İş stresi sandım, geçer dedim. Ama bir yıl oldu, hiçbir şey değişmedi. Sürekli “Zaten ne yapsam olmuyor” diyor. Başka iş bakmasını söylüyorum, istemiyor. “Psikoloğa gidelim” diyorum, “Ben deli miyim?” diye kızıyor. Ben elimden geldiğince destek olmaya çalışıyorum ama bazen ben de tükeniyorum. Evde hep gergin bir hava var. Çocuğumuz bile “Babam neden hep sinirli ve mutsuz” diye sormaya başladı. Eşimi kaybetmedim ama sanki eski eşim gitti, yerine başka biri geldi. Bazen sinirleniyorum, sonra vicdan yapıyorum. Çünkü biliyorum, bunu isteyerek yapmıyor. Ama ne kadar daha sabredeceğimi de bilmiyorum. Yeşim Hanım, eşime nasıl yardım edeceğimi şaşırdım. Destek olmaya çalışırken ben de yavaş yavaş tükeniyorum. Yardımınıza ihtiyacım var.

Yeşim Tijen’in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili kızım; “İnsan, kendi içinde barışı bulmadıkça, dışarıda asla huzur bulamaz.” Demişler. İnsanın kendi içinde barışık olması bu denli önemli. Ne yaşarsanız yaşayın kolay yıkılmıyorsunuz, kendinizi değerli buluyorsunuz, yaşamı ve yaşamayı değerli buluyorsunuz, hacı yatmaz gibi tekrar ayağa kalkıyorsunuz. Bir söz okudum çok hoşuma gitti sizlerle de paylaşmak istiyorum: “Hayatı gözünüzde büyütün; denizi, gökyüzünü, tabiatı ve en çok da sevgiyi ama yaşanan hiçbir şeyi, hiçbir insanı gözünüzde büyütmeyin. Çünkü büyüttüğünüz her şeyde siz küçülmeye başlıyorsunuz. Her şey geçici; acılar da mutluluklar da.” Öyleyse geriye bize ne kalıyor? Şükretmek… Ben kendi adıma huzur doğada ve şükretmekte diye düşünüyorum sevgili okurlar. Olana da olmayana da şükredebilmekte… Aldığımız her sağlıklı........

© HTHayat