Yeşim Hanım merhaba; 1,5 yıllık evliyim. Eşimle aramızda gözle görülür bir problem yok; aldatma, şiddet, büyük kavgalar yok. Ama ben bu evliliğin içinde giderek silikleştiğimi hissediyorum. İlgi görmüyorum, sevildiğimi hissetmiyorum. Aynı evdeyiz ama sanki herkes kendi dünyasında. Bir kadın olarak değil, sadece “orada olan biri gibi yaşıyorum. Ne zamandır içimde büyüyen boşluk hissiyle “Ben böyle bir evliliği mi kabul edeceğim?” sorusu beynimden çıkmaz oldu. Çok düşündüm, çok sustum, çok idare ettim. En sonunda ayrılma kararı aldım ve bunu şimdilik sadece aileme söyledim. Ama beklediğim destek yerine sert tepkilerle karşılaştım. “Rahat batıyor, herkes böyle yaşıyor, sen kafayı mı yedin?” sözleriyle adeta yargılandım. İki arada bir derede kaldım. Kalbimin bana “mutlu değilsin” deyişi, diğer yanda ailemin ve toplumun “idare et, evlilik böyle” baskısı… Kendi duygularım mı abartılı, yoksa yıllarca sürecek bir mutsuzluğu baştan fark ettiğim için mi bu kadar huzursuzum, ayırt edemiyorum. Yaşım da çok genç olduğu için ileride ayrılmadığıma pişman olmaktan korkuyorum. İnsan sevgi görmediği bir evlilikte sadece düzen bozulmasın diye kalmalı mı? Yoksa henüz çok geç değilken, çocuk yokken, daha fazla yıpranmadan kendi yolunu seçmek bencillik midir? Ben mi doğru tarafı göremiyorum acaba? Bakış açınıza çok ihtiyacım var.

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili genç okurum; kadın evlenince çok şey bekler… En başında güven, sevgi, ilgi… En çok da şımartılmayı bekler. Bunlar olduğunda kadın kaplumbağa misali üzerinde tuttuğu kabuğu çıkarıp atarak en mutlu halleriyle cıvıl cıvıl eşinin yanında olacaktır. Çekinmeyecektir, utanmayacaktır, eşinin yanında özgür hissedecektir ama pek çok erkek o güveni, sevgiyi, ilgiyi, şımartmayı tam anlamıyla eşine veremez. Hep bir şeyleri eksik bırakır… Bunu başaranlarsa bir yastıkta daha mutlu yaşayarak yaşlanırlar. Oysa şımartmak, sevgi göstermek bunlar olsa kadının tadına doyum olmayacaktır. Eşler neler kaçırdıklarını akıllarına bile getiremezken beklediği ilgiyi göremeyen kadın içinse hayat üzerinde taşıdığı kabukla gün gün........

© HTHayat