İnsanoğlunun değiştiremeyeceği tek gerçeklerden biri zamandır. Zaman, durmadan akan bir nehir gibidir. Önüne set çekemezsiniz, geriye çeviremezsiniz, durduramazsınız. Takvim yaprakları sessizce eksilir, mevsimler birbirini kovalar ve yıllar usulca omuzlarımıza konar. Her doğum günü, yalnızca yeni bir yaşın başlangıcı değil; aynı zamanda geride bıraktığımız hayatın da sessiz bir muhasebesidir.

Ancak burada üzerinde durulması gereken önemli bir soru vardır: Yaş almak mı, yaşlanmak mı?

Toplumda bu iki kavram çoğu zaman aynı anlamda kullanılır. Oysa yaş almak ile yaşlanmak arasında derin bir fark vardır. Yaş almak, hayatın doğal akışıdır. Doğduğumuz andan itibaren her yıl bir yaş alırız. Fakat yaşlanmak, yalnızca yılların omuzlarımıza yüklediği bir ağırlık değildir. Asıl yaşlanma, insanın umutlarını kaybetmesiyle, hayata olan heyecanını yitirmesiyle başlar.

Doğa, bu gerçeği anlatan en güzel öğretmendir. Düşünün yaşlı bir çınar ağacını… Yüzlerce yıldır aynı toprakta dimdik ayaktadır. Nice fırtınalar görmüş, nice kışlar geçirmiş, nice yapraklarını toprağa bırakmıştır. Ama her bahar yeniden yeşermeyi bilir. Dallarında kuşlar yuva kurar, gölgesinde insanlar dinlenir. Çünkü çınarın gücü dallarında değil, toprağın derinliklerine uzanan köklerindedir.

İnsan da böyledir. Onu ayakta tutan yalnızca bedeni değil; değerleri, inancı, sevgisi, dostlukları ve yaşanmışlıklarıdır. Çınar nasıl gölgesiyle çevresine huzur veriyorsa, yaş almış insanlar da tecrübevleriyle genç nesillere yol gösterir. Çünkü çınarın değeri boyunda değil köklerindedir; insanın değeri de yaşında değil, yaşanmışlıklarındadır.

Nice insanlar vardır ki seksen yaşına gelmiştir; ama gözlerinde hâlâ çocukların merakı, gençlerin heyecanı vardır. Yeni dostluklar kurmaktan, yeni kitaplar okumaktan, yeni şehirler keşfetmekten vazgeçmezler. Hayatı öğrenilecek uzun bir yolculuk olarak görürler. İşte onlar yaş almışlardır ama yaşlanmamışlardır.

Buna karşılık öyle........

© Hedef Halk