Cumartesi günü 2026 LGS yapıldı. Tüm çocuklarımıza ve velilerimize geçmiş olsun.

Dün sınav sorularını inceledim. LGS’den çıkan çocukları, aileleri dinledim. Gazetelerde, sosyal medyada röportajlara baktım.

Herkes bir şeyler söylüyor.

Sorular zor muydu, kolay mıydı?

Sınav olmalı mı, olmamalı mı?

Bakanlık yetkilileri hep “Biz sadece kitaplardan soracağız. Ek kaynağa gerek yok.” dedi. Ama sorulan soruların önemli bir kısmı okul kitaplarıyla ilgisi olmayan, tamamen yardımcı kaynaklara yönelik sorulardı.

Bakanlık neden böyle yaptı?

Sınavda fırsat eşitliği var mıydı?

Dezavantajlı bölgelerde veya kırsal kesimde aynı imkânlar var mıydı?

Veeee herkesin kafasını kurcalayan onlarca meseleyi bir kenara koyarak ben bugün bir baba, 25 yıldır sınıfta olan bir eğitimci ve bir gazeteci olarak bu sınavı çocuk psikolojisi açısından değerlendireceğim.

Türkiye’de yapılan tüm merkezi sınavlar uzun soluklu ve disiplinli bir çalışmayla başarıya götürüyor. Çünkü genç nüfus fazla, sınava giren kişi sayısı fazla olduğu için bilgi ölçmeyi değil, elemeyi amaçlayan sınavlar yapılıyor. Bu sebeple tüm merkezi sınavlar sadece bir değil, birkaç yıllık uzun çalışmalar gerektiriyor.

Cumartesi günü yapılan LGS de özellikle çocukluktan gençliğe geçiş gibi kritik bir dönemde, çocuğun tam da ergenlikle baş etmeye çalıştığı bir döneme denk geliyor. Tüm sınavlar gibi LGS de birkaç saatlik bir test değil, aylarca, yıllarca süren bir hazırlığın ürünü. Çocuk yaşta evlatlarımızın sırtına binen bir yük; 13-14 yaşındaki bir çocuk için bu, okuldan eve, evden kursa, dersten denemeye uzanan bitmeyen çileli bir yolculuk. Çocuk daha kendini tanıyacak, kendi yeterliliklerini anlayacak, merak edecek, hatta belki oynayacak yaştayken bir anda kendini bu çileli yarışın içinde buluyor. Henüz hayatı anlamaya çalışırken, çocukluğuna doymadan sınıftakilerle, komşunun........

© HalkTV