Bayram, takvim yapraklarının en çiçeklisi, en gülüşlüsüdür. İnsanın içinden kopan coşkun bir duygu hâlidir; bir hatırlayış, bir yakınlaşmadır. Bayram, kelimenin çiçek açmış hâlidir. Hem toplumda hem bireyde farklı anlamlar bulur; kimi için sevdiklerini görünce bayram eden gözlerdir, kimi için dokununca anlam kazanan eller, kimi içinse geçmişten gelen bir sesle ısınan bir kalptir. Herkesin bayramı kendine özgüdür; ama aynı sofrada bir araya gelindiğinde, farklı hikâyeler aynı sıcaklıkta buluşur, mesafeler erir ve insan, en sade hâliyle ait olduğu yere yeniden dokunur. Bayram, biraz da insanın keskin uçlarının yumuşadığı, affetmenin ve hatırlamanın mümkün olduğuna yeniden inandığı zamandır.

Modern yaşamın hızında her şey tüketilirken, duygular ve ilişkiler köksüzleşirken, toplumsal değerler en güvenli sığınaktır. Bayram da bu değerlerin en başında yer alır. Şehirleşmenin getirdiği kalabalık yalnızlık, görünmez duvarlar… Bayramlar tam da bu duvarları yıkan, insanları birbirine yaklaştıran, dayanışma ve birlik duygusunu yeniden hatırlatan kıymetli zamanlardır.

Çocuklar harçlıklarıyla sevinir, büyükler geçmişi yâd eder. Herkes kendi bayramını yaşar; ama aynı sofrada buluştuklarında farklı hikâyeler aynı sıcaklıkta birleşir. Bayram, bireysel mutluluğun ötesinde, toplumun kalbine işleyen, kuşakları bir araya getiren en güzel ritüeldir.

Bayram sabahı namazda buluşan insanlar, sofrada bir araya gelen aileler, ellerinde sepetleriyle şekerden tatlı çocuklar… Her şeyin anlamını yitirdiği, hızla tüketildiği bir çağda bile bu anlar........

© HalkTV