Akşam haberlerinde yine bir rozet takılıyordu.

Bir belediye başkanı, seçime girerken karşısında durduğu iktidarın kürsüsündeydi. Kameralar yakasına yaklaştı. Alkışlar yükseldi. Ardından o tanıdık gerekçe duyuldu: Daha iyi hizmet etmek.

O belediyeyi kazanmak için aylarca çalışanların, kapı kapı dolaşanların, sandık başında sabahlayanların emeği ise görüntüye sığmadı.

Başkan yer değiştirmişti. Belediye de artık başka bir siyasi hanede sayılıyordu.

Bu görüntüleri izledikçe insanın aklına başka bir soru geliyor: Sendikalarda da aynı yöntemi denesenize.

Yüzde beş barajıyla, kanunla, toplu sözleşmeyle neden uğraşıyorsunuz? Tavlayabildiğiniz, avlayabildiğiniz sendika başkanlarını kendi saflarınıza geçirin. Bir tören düzenleyin. Bir rozet takın. Birkaç fotoğraf çekilsin.

Sonra dönüp üye listesine bakın.

İşte orada belediyedeki kadar kolay değişmeyen bir şeyle karşılaşacaksınız.

İsimler yerinde duracak.

Çünkü sendika başkanı bir yere geçtiğinde, üyeler onunla birlikte taşınmıyor. Başkanın kararı, binlerce çalışanın üyelik kararının yerine geçmiyor. Bir kişinin yakasına takılan rozet, bütün bir sendikanın idaresini ve üyelerini size teslim etmiyor.

Her üyeye yeniden ulaşmanız, her birini ayrıca ikna etmeniz gerekiyor.

Belki de baraj tartışmasını anlamak için önce bu güçlüğe bakmak lazım.

Bir öğretmenin karşısına oturacaksınız. Size eriyen maaşını anlatacak. Okulda........

© HalkTV