Yakın siyasi tarihimiz, silahlı çatışma döneminin sona erdirilmesine yönelik her ciddi girişimin, doğrudan süreci hedef alan karanlık provokasyonlarla karşılaştığını gösteren örneklerle dolu.

24 Mayıs 1993’te Bingöl-Elazığ yolunda acemilik eğitimlerini tamamlayıp birliklerine gitmekte olan silahsız ve sivil kıyafetli 33 askerin PKK mensuplarınca otobüslerden indirilerek öldürülmesi, o dönemde devam eden ateşkes sürecinin fiilen sonu olmuştu.

Benzer biçimde, 22 Temmuz 2015’te Şanlıurfa’nın Ceylanpınar ilçesinde iki polisin evlerinde öldürülmesi, 2013 Newroz’undan bu yana devam eden çatışmasızlık sürecinin sonunu getiren karanlık eylemlerden biriydi.

Saldırı ilk aşamada PKK tarafından farklı şekillerde sahiplenilip ardından reddedildi; olayla ilgili yargılanan dokuz sanığın 2018 yılında delil yetersizliğinden beraat etmesi ise cinayetlerin faili meçhul kalmasına yol açtı.

Bu iki olayın ayrıntıları ve failleri konusundaki tartışmalar bir yana, tarihsel sonuçları bakımından dikkat çekici bir ortaklık söz konusudur: Her ikisi de çatışmanın sona erdirilmeye çalışıldığı süreçleri hedef almıştır.

Türkiye ve bölgedeki siyasal iklime bakıldığında, görünen o ki yeni bir provokasyon mevsimine girmiş bulunuyoruz.

Örgütün silah bırakması ve feshi yönünde ilerleyen süreçte, belirlenen hedefler doğrultusunda atılan adımlar hızlandıkça, süreci farklı toplumsal fay hatları üzerinden rayından çıkarma çabaları da aynı hızda artmaktadır.

Nitekim son günlerde çok........

© Haksöz