Masumiyet Müzesi’nin ilk cümlesinde “Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum” diyerek yaşadığı büyük hayal kırıklığını özetleyen Kemal, yaşadığı büyük acıyla baş etmeye çalışırken hatıralara tutunur. Hayal kırıklığı bir takıntı halini alır. Onu aşmak yerine daha da içine gömülür. Sigara izmaritlerinden, tokalara Füsun’a ait yüzlerce nesneden oluşan bir ‘hayal kırıklığı müzesi’ kurar. Geçen hafta New York Times’ta çıkan ‘Olimpiyat Sporcuları Bize Hayal Kırıklığı Hakkında Ne Öğretebilir?’ başlıklı yazıyı okurken Kemal’i hayal kırıklıkları arasında slalom yaparken düşündüm! Gloria Liu imzalı yazı 2006’da, henüz 20 yaşındayken, Torino’da düzenlenen Kış Olimpiyatları’nda snowboard dalında mücadele eden Lindsey Jacobellis’in öyküsüyle başlıyordu. Yarışın son bölümünde havalı bir hareketi denerken düşüp, büyük farkla önde götürdüğü ve o hareketi denemese büyük ihtimalle kazanacağı altın madalyadan olan Jacobellis, sonraki üç olimpiyata 2006’da yaşadığı hayal kırıklığını da yanında götürmüş. Ne kendisi unutmuş, ne de gazeteciler, seyirciler unutmasına izin vermiş. Basın toplantılarında, seyircilerle bir araya geldiğinde hep o büyük ‘hayal kırıklığı’ sorulmuş. 2010 ve 2014’teki olimpiyatlarda bırakın madalyayı finallere bile kalamamış. En büyük rakibi ‘hayal kırıklığını’ geçememiş bir türlü. Bugün hala bir spor müsabakası izleyemediğini söylüyor Lindsey Jacobellis: “Kameralar kazananı gösterdiğinde ben kaybedenler için üzülmeye başlıyorum!” Kazananın bir kişi olduğu bir ortamda saatlerce, günlerce, haftalarca, aylarca, yıllarca yapılan çalışmaları bir anda boşlukta amaçsızca sallanıp duran onlarca kaybedeni görmüyoruz bile; kazananın yanına geçip kaybedenin ‘hayal kırıklığı’ üzerinde dans ediyoruz!

Geçen hafta New York Times’ta çıkan ‘Olimpiyat Sporcuları Bize Hayal Kırıklığı Hakkında Ne Öğretebilir?’ başlıklı yazıyı okurken Kemal’i hayal kırıklıkları arasında slalom yaparken düşündüm!

Gloria Liu imzalı yazı 2006’da, henüz 20 yaşındayken, Torino’da düzenlenen Kış Olimpiyatları’nda snowboard dalında mücadele eden Lindsey Jacobellis’in öyküsüyle başlıyordu. Yarışın son bölümünde havalı bir hareketi denerken düşüp, büyük farkla önde götürdüğü ve o hareketi denemese büyük ihtimalle kazanacağı altın madalyadan olan Jacobellis, sonraki üç olimpiyata 2006’da yaşadığı hayal kırıklığını da yanında götürmüş. Ne kendisi unutmuş, ne de gazeteciler, seyirciler unutmasına izin vermiş. Basın toplantılarında, seyircilerle bir araya geldiğinde hep o büyük ‘hayal kırıklığı’ sorulmuş. 2010 ve 2014’teki olimpiyatlarda bırakın madalyayı finallere bile kalamamış. En büyük rakibi........

© Habertürk