Antalya bugün uzay dünyasını buluşturuyor. 5–9 Ekim tarihleri arasında düzenlenen 77. Uluslararası Uzay Kongresi, değerlendirilebilirse ve ülkemizin ilgili çevrelerinden liyakatli bir katılım sağlanması halinde Türkiye açısından önemli bir fırsat olacaktır. Uzay ajansları, bilim insanları, mühendisler ve şirketler aynı zeminde buluşuyor. Yarın yapılacak Küresel Uzay Liderleri Zirvesi de bu temasların önemli bir halkasını oluşturacak. Birkaç gün boyunca yoğun bir bilgi ve deneyim alışverişi yaşanacak.

Peki, Türkiye bu buluşmadan ne kazanabilir?

Bu soruya cevap ararken kendi arşivime döndüm. Önümde 2000 yılında katıldığım uluslararası basın gezisinin programı, bir de 2012’de Houston ziyaretimin ardından yazdığım yazılar var. Türkiye’de TUSAŞ’ın uydu test merkezine yaptığım ziyaretleri de bunlara ekleyince, Antalya’nın önemini değerlendirmek için oldukça somut bir çerçeve ortaya çıkıyor.

Çünkü uzay çalışmalarını yerinde inceleyince, bir projenin arkasında ne kadar geniş bir hazırlık, insan kaynağı ve sanayi birikimi bulunduğunu daha iyi anlıyorsunuz.

Boeing’in Temmuz 2000’de organize ettiği programımız Seattle’dan Güney Kaliforniya’ya, St. Louis’den Florida’ya uzanıyordu. Uçak üretim tesisleri, araştırma birimleri, uzay sistemleri ve fırlatma altyapısı aynı gezinin parçalarıydı.

Programın 8 Temmuz tarihli bölümünde, Long Beach’te Sea Launch gemisi ve denizden fırlatma platformu ziyareti bulunuyor. 10 Temmuz’da ise uzay ve haberleşme sistemleri, fırlatma araçları, yeniden kullanılabilir uzay sistemlerinin geleceği ve itki teknolojileri gündemde yer almıştı.

Bugün üzerinde çok konuştuğumuz meselelerin, 26 yıl önce de mühendislerin çalışma masasında olması dikkat çekici. Teknolojide bir fikri ortaya koymakla onu güvenilir ve ekonomik biçimde kullanabilmek arasında uzun bir yol var. Araştırma, finansman, deneme, üretim ve işletme tecrübesi bu yol boyunca birlikte ilerliyor.

12 Temmuz 2000’de Kennedy Uzay Merkezi’ndeydik. Uluslararası Uzay İstasyonu tesisleri, uzay mekiği hazırlık alanları, fırlatma rampaları, Apollo/Saturn V Merkezi ve Delta IV fırlatma rampası ziyaret programımızdaydı. Uluslararası Uzay İstasyonu’nun bir bölümünün yapımını da yakından incelemiştim. Hatta bir perçin de ben çakmıştım.

Cape Canaveral bölgesinde gördüğüm bu çalışmaların ardından, 2012’de Houston’daki NASA Johnson Uzay Merkezi’ni ayrıntılı biçimde gezdim. Yetkililerden bilgi aldım, televizyon programı yaptım, gözlemlerimi gazete yazılarımla aktardım.

21 Nisan 2012’de yayımlanan “Houston, görev tamam” başlıklı yazımda görev kontrol merkezlerini, uzay araçlarının eğitim modellerini ve astronotların........

© Habertürk