Çankaya, elindeki ince belli olmayan kristal bardağıyla masaya oturur: “Bak Sincan kardeşim… Ben Ankara’nın vitriniyim. Diplomasi bende, bürokrasi bende, o meşhur Atakule benim bahçemde. Benim sokaklarımda insanlar sabah koşusu yapar, senin sokaklarında ise sadece bir yerlere ‘yetişmeye’ çalışılır. Ben modernitenin başkentiyim, sen ise Ankara’nın arka bahçesisin.”​

Sincan, cebinden tesbihini çıkarıp masaya “tık” diye koyar, bıyık altından güler: “Yahu Çankaya efendi… Sen o tepelerde filtreli kahveni yudumlarken, memleketin yükünü sırtında taşıyan benim. Senin o sabah koşusu........

© Haberton