Sol yanım acıyor anne…Beni neden korumadın? Sahi, annelik neydi? Bazen düşünüyorum da, belki sen de bilmiyordun. Belki senin de gözlerin karanlıktaydı. Ama ben daha on bir yaşındaydım. Hayatı tanımamış, kötülüğü öğrenmemiş, insanlara güvenmekten başka bir şey bilmeyen küçücük bir çocuktum. Sonra güvendiğim dağlar bir bir yıkıldı.

Çocukluk dediğimiz şey, insanın dünyaya güvenmeyi öğrendiği zaman değil midir? Bir çocuğun eli tutulur, başı okşanır, korktuğunda arkasında birilerinin olduğunu bilir. Peki ya kimsen yoksa? Karanlıkta gözlerini kapatırsın. Belki uyandığında her şey değişmiştir diye beklersin. Ama bazı çocuklar gözlerini kapattığında bile karanlıktan kurtulamaz. İnsanoğlu ne zaman bu kadar canavarlaştı? Kimsesiz........

© Haberton