İçinden kopmuş beslediğin ne duygu varsa, kopan fırtınanla birlikte. Temizlenmiş de bir yerde, durulmuş aklın. Kime neye ne kadar değer vermen gerektiğini öğretmiş sana, için söküle söküle öğrenmişsin. Bir daha mı girer misin deseler, asla diyeceğin kapılar da edinmişsin.

Yıkım her zaman gürültü çıkarmaz. Usul usul çıkarsın hayatlardan. Bir gün aradıklarında bulamadıklarında anlarlar belki ama belkiler de yük gelir sana artık. Zorla da değer bildiremezsin işte. Tartın ince ayar olmaya başlar, ne kadar eklenirse sana sen de o kadar eklersin artık insanlara. Hayata verdiklerinle aldıkların bir olmaz ama yeterince verdiğini fark edip çekilirsin köşene.

Öyle kolay yıkılmaz derler köprüler… Yapması ömür sürer, yok olması saniyeler halbuki. Issızlık düştüyse sokağına, köprünün de bir manası yok artık. Emeklerin pare pare dökülür ama senden de önemli değildir. Elinin tersiyle yıkılır tüm bağlar…

Herkesin ihtiyacı olduğu........

© Haberton