Acılarla sınanmayan kalp kalp midir? Kimisi acıdıkça, arsızlık bu ya daha fazla sever hayatı. Kimi de acıdıkça daha da katılaşır vicdanı.

Herkesin bir hikâyesi var hayatta. Herkesin bir acısı da mutlaka vardır, saklıdır sinesinde. Kimse kimsenin derdini de bilmiyor bu hayatta. “Ya… seni çok iyi anlıyorum.” diyen de hiçbir şeyden anlamaz kesinlikle. Anlık da olsa sakinleştirmesi içindir o süslü cümleler.

Kiminin büyüktür yarası kimininse kendine göredir işte. Ortak nokta ise herkesin derdi kendine büyüktür. Günün sonunda herkes eksikliğine sarılır, neyi eksikse onu ister işte.

Kimini uslandırır yarası kimini ise delirtir. İnsanlıktan çıkarır…

Hala canı yananlar ise sessiz sedasız kopar zaten yaşamdan. Yaşamdan dedikse zombileşmiştir artık. Duyguları gitmiştir, görevlerini yerine getirip çekilir ayak altından. Sevmez, sevinmez; mutlu olmaz hiçbir şeyle. “Küçük mutluluklardan zevk........

© Haberton