Her şeye yetişirken kendimize geç kalmak
Kıymetli okurlarım sabah gözünüzü açar açmaz zihniniz çalışmaya başlıyor mu? Daha yataktan kalkmadan bugün yapılacakları düşünüyor, dün yarım kalanları hatırlıyor, bir yandan telefonunuza bakıyor, bir yandan da kime ne söylemeniz gerektiğini zihninizde sıralıyor musunuz? Akşam olduğunda da içinizden şu cümle geçiyor mu? “Bugün ne yaptım da bu kadar yoruldum?”
Belki çağımızın en görünmeyen yorgunluklarından biri tam burada başlıyor. Artık yalnızca yaptıklarımızdan yorulmuyoruz. Hatırladıklarımızdan, yetiştirmeye çalıştıklarımızdan, cevap vermemiz gereken mesajlardan, alınması gereken kararlardan, yarına bıraktıklarımızdan ve zihnimizde tamamlayamadığımız konuşmalardan da yoruluyoruz.
Hayatımız hızlandı. Fakat insanın iç ritmi her zaman aynı hızda ilerlemiyor. Bir mesaj geliyor. Bir bildirim düşüyor. Birisi bir şey istiyor. Aklımıza başka bir görev geliyor. Sonra kendimize de “Biraz daha dayan, bunu da bitireyim” diyoruz. Peki ne zamana kadar?
Belki mesele zamanımızın azlığından önce, dikkatimizin çok fazla yere dağılmasıdır. Günün içinde bedenimiz bir odada otururken zihnimiz beş ayrı yerde dolaşabiliyor. Geçmişte söylediğimiz bir cümlede, akşam yapacağımız işte, çocuğun sorununda, ödenecek faturada, telefondaki mesajda…
Böyle yaşadığımızda dinlenmek için otursak bile zihnimiz oturamıyor. İşte burada kendimizi tanımak çok kıymetli. Çünkü herkes yoğunluğu aynı biçimde yaşamıyor. Bir insan strese girdiğinde daha da hızlanabilir. Liste yapar,........
