İnsanlık tarihi itibariyle nice savaşlar gördü, kıtlıklar yaşadı, salgın hastalıklarla mücadele etti.

Ancak içinde bulunduğumuz asır, belki de tarihin en sessiz ama en yıkıcı salgınını yaşıyor: Yalnızlaşma, anlam kaybı ve ruhsal tükenmişlik.

Bugün sokaklara baktığınızda kalabalıklar görüyorsunuz; fakat o kalabalıkların içinde birbirine yabancılaşmış milyonlarca insan var. Aynı evde yaşayan aile bireyleri bile çoğu zaman aynı masada oturuyor ama aynı hayatı paylaşamıyor.

Herkes konuşuyor, fakat kimse birbirini gerçekten dinlemiyor. Herkes çevrimiçi; ama giderek daha fazla insan yalnız.

Sosyoloji bize bir gerçeği hatırlatır: Toplumları ayakta tutan şey sadece ekonomi, teknoloji veya siyaset değildir. Asıl güç; güven, dayanışma, aile, komşuluk ve ortak değerlerdir. Bu bağlar zayıfladığında yalnız bireyler değil, toplumun kendisi de yorulur.

Modern hayatın hızı bizi üretken kılarken, aynı zamanda bizi kendimizden uzaklaştırdı. Sabahın ilk ışıklarından gecenin ilerleyen saatlerine kadar ekranlara bakıyor, bildirimlerin peşinde koşuyor, fakat ruhumuzun sessiz çığlığını duyamıyoruz. Sosyal medya bize binlerce takipçi kazandırdı; ama gerçek dostlukları ve sıcak sohbetleri çoğu zaman elimizden aldı. Eskiden bir komşunun kapısı çalınır, bir fincan çayın etrafında dertler paylaşılırdı. Şimdi ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bile bilmiyor.

Psikoloji........

© Habername