Bu Cuma gününde, bu mübarek günde önce sizlere hayırlı cumalar diyeceğim.

Ama bu ifadeyi tek başına yeterli bulmadığım için, dil konusunda çok önemli gördüğüm ve hepinizin benim kadar yakinen bildiğine inandığım bazı hususları, Cuma Hediyesi kabilinden ve “tekrar da hayır vardır-et-tekraru ehsen velev kane yüzseksen) ” ilkesinden hareketle tekrar hatırlatacağım

Dil, sadece kelimelerin yan yana dizildiği bir sözlük listesi değildir; o, milletimizin hafızası, zihnimizin haritası, ruhumuzun aynasıdır.

Bir milleti kültürel olarak köleleştirmenin en kestirme yolu, onun diline müdahale etmek, kelimelerini birer birer çekip almak ve yerine "daha modern", "daha pratik" kisvesi altında kendi zihniyet kodlarını yerleştirmektir.Bugün Türkçemiz, küreselleşme dalgasıyla gelen sığ, bireyci ve maneviyattan yoksun bir dilsel işgal altındadır. Kendi medeniyet mirasımızı, bin yıldır harcını attığımız Arapça ve Farsçadan aldığımız o zengin kelime hazinesini "yabancı" gibi dışlarken, İngilizcenin ruhsuz kalıplarını "çağdaşlık" diyerek baş tacı ediyoruz. Peki, bu sessiz istila nereye varacak?

"Kendine İyi Bak" mı, "Allah’a Emanet Ol" mu?

Gelin, en basit veda cümlemizden başlayalım. İngilizlerin "Take care of yourself" kalıbını birebir çevirip dilimize doladığımız "Kendine iyi bak" ifadesi, aslında modern dünyanın yalnızlaştırdığı bireyin bir manifestosudur.Bu cümlede bir "koruyucu" yoktur, bir "eman" yoktur; sadece bireyin kendi aciz gücü vardır. "Kendine iyi bak" dediğimizde karşımızdakine, "Dünyada tek başınasın, kendini ancak sen kollayabilirsin" mesajını veriyoruz.

Oysa bizim kültürümüzde ayrılıklar, bir emanettir. "Allah’a emanet ol" dediğimizde, karşımızdakini mülkün sahibine, o sonsuz koruyucuya, o yüce "Hâfız"a (اللَّهُ الْحَفِيظُ) teslim ediyoruz. İnsan acizdir, bir saniye sonrasına hükmü geçmez; o halde onu kime emanet edebiliriz? Kendisine mi?........

© Habername